Τα νέα μας.

«Η καρδιά είναι απατηλή περισσότερο από όλα και υπερβολικά διεφθαρμένη. Ποιος μπορεί να τη γνωρίσει;» (Ιερεμίας 17:9)

Αυτό είναι ίσως ένα από τα πιο δύσκολα εδάφια της Παλαιάς Διαθήκης. Συχνά το διαβάζουμε και το εφαρμόζουμε στους “άλλους”. Στους ανθρώπους που μας πλήγωσαν, σε όσους έκαναν κάτι κακό ή σε όσους απομακρύνθηκαν από τον Θεό.

Όμως ο Θεός δεν το είπε για να κοιτάξουμε τους άλλους.

Το είπε για να κοιτάξουμε την καρδιά μας.

Η έκπληξη που κρύβεται στο πρωτότυπο κείμενο

Στα εβραϊκά, η λέξη που μεταφράζεται ως «απατηλή» έχει την ίδια ρίζα με το όνομα Ιακώβ.

Δεν πρόκειται για μια τυχαία γλωσσική σύμπτωση.

Ο Ιακώβ έγινε γνωστός γιατί προσπάθησε να αποκτήσει με δόλο αυτά που ο Θεός είχε ήδη υποσχεθεί ότι θα του δώσει. Αγόρασε τα πρωτοτόκια, εξαπάτησε τον πατέρα του και άρπαξε την ευλογία.

Η καρδιά μας πολλές φορές λειτουργεί ακριβώς έτσι.

Δεν εμπιστεύεται τον χρόνο του Θεού.
Δεν εμπιστεύεται τον τρόπο του Θεού.
Θέλει να ελέγχει, να προλαβαίνει, να εξασφαλίζει μόνη της το αποτέλεσμα.

Το πρόβλημα δεν είναι η υπόσχεση

Ο Θεός είχε ήδη υποσχεθεί στον Ιακώβ όσα εκείνος προσπαθούσε να αποκτήσει.

Το πρόβλημα δεν ήταν αν ο Θεός θα ήταν πιστός.

Το πρόβλημα ήταν ότι ο Ιακώβ δεν περίμενε τον Θεό.

Πόσες φορές κάνουμε κι εμείς το ίδιο;

Προσπαθούμε να “βοηθήσουμε” τον Θεό.

Να ανοίξουμε μόνοι μας πόρτες.
Να πιέσουμε καταστάσεις.
Να πάρουμε με ανθρώπινα μέσα αυτό που πιστεύουμε ότι ο Θεός μάς έχει υποσχεθεί.

Η αλλαγή ξεκινά όταν αλλάζει η καρδιά

Η μεγαλύτερη στιγμή στη ζωή του Ιακώβ δεν ήταν όταν πήρε την ευλογία.
Ήταν όταν συνάντησε τον Θεό.

Εκεί ο Θεός άλλαξε ακόμη και το όνομά του.

Από Ιακώβ, έγινε Ισραήλ.
Από άνθρωπος που προσπαθούσε να τα καταφέρει μόνος του, έγινε άνθρωπος που περπατούσε μαζί με τον Θεό.

Πού βρίσκεται σήμερα η ελπίδα μου;

Γι’ αυτό και λίγο πριν από το εδάφιο για την απατηλή καρδιά, ο Ιερεμίας γράφει:
«Ευλογημένος ο άνθρωπος που ελπίζει στον Κύριο και του οποίου ο Κύριος είναι η ελπίδα.» (Ιερεμίας 17:7)

Ίσως αυτή να είναι η πιο σημαντική ερώτηση που μπορούμε να κάνουμε στον εαυτό μας σήμερα:
Η ελπίδα μου βρίσκεται στις δικές μου δυνάμεις ή στον Κύριο;

Γιατί όταν η ελπίδα μας είναι Εκείνος, δεν χρειάζεται να ζούμε σαν τον Ιακώβ.

Μπορούμε να εμπιστευτούμε ότι ο Θεός θα εκπληρώσει κάθε υπόσχεσή Του, στον δικό Του χρόνο και με τον δικό Του τρόπο.