Τα νέα μας.

Κάθε πρώτη Κυριακή του χρόνου είναι μια υπενθύμιση: δεν μπαίνουμε απλώς σε «άλλη μια χρονιά». Στεκόμαστε μπροστά στον Θεό και ζητάμε κατεύθυνση. Πέρσι το «μήνυμα της μακαρονάδας» είχε έναν πολύ συγκεκριμένο σκοπό: να γνωριστούμε, να σπάσουμε την ανωνυμία, να γίνουμε πιο πολύ οικογένεια. Και, όπως ακούγεται ξανά και ξανά από επισκέπτες, αυτό είναι κάτι που το ζούμε: μια εκκλησία-οικογένεια, «μια οικογένεια για σένα».

Φέτος, το θέμα που έρχεται στην καρδιά μου δεν είναι «εποχικό». Δεν είναι Πάσχα. Κι όμως είναι απόλυτα επίκαιρο: η δύναμη της Ανάστασης.

Δεν αρκεί να ξέρω για τον Χριστό, θέλω να Τον γνωρίσω βαθύτερα

Ο απόστολος Παύλος γράφει κάτι που σοκάρει: «Θέλω να γνωρίσω τον Χριστό και τη δύναμη της Ανάστασής Του» (Φιλ. 3:10).

Αν το λέει ένας Παύλος , με τόση εμπειρία, τόση διακονία, τόση αποκάλυψη, τότε καταλαβαίνουμε ότι η σχέση με τον Χριστό δεν είναι “έφτασα”. Είναι βάθος. Είναι πορεία. Είναι επιθυμία ζωής: «θέλω να γνωρίζω».

Και το κλειδί εδώ είναι η φράση: «τη δύναμη της Ανάστασης». Όχι απλώς το γεγονός. Όχι μόνο μια ιστορία. Αλλά η δύναμη που αλλάζει πραγματικότητες.

Η Ανάσταση δεν είναι μόνο “τότε”, είναι “μέσα σου”

Η Γραφή το λέει καθαρά: το ίδιο Πνεύμα που ανέστησε τον Ιησού κατοικεί μέσα μας (Ρωμ. 8:11).

Αυτό δεν είναι ποιητική εικόνα. Είναι πνευματική πραγματικότητα.

Αν πράγματι μέσα σου κατοικεί το Άγιο Πνεύμα, τότε μέσα σου υπάρχει η δύναμη που νίκησε τον θάνατο.

Και εδώ γεννιέται ένα μεγάλο ερώτημα:

ζούμε σαν άνθρωποι που κουβαλάνε αυτή τη δύναμη; ή ζούμε σαν να μην υπάρχει;

Ο σταυρός και η Ανάσταση αφορούν όλη τη ζωή μας

Ο Χριστός δεν πέθανε «για ένα κομμάτι» της ζωής μας. Δεν άφησε “εκκρεμότητες” για να μας κρατά δέσμιους. Ο θάνατος και η Ανάστασή Του ορίζουν τα πάντα:

σχέσεις, μέλλον, αποστολή, χαρίσματα, αποφάσεις, ελευθερία.

Γι’ αυτό η Εκκλησία δεν καλείται απλώς να μιλάει για την Ανάσταση. Καλείται να την φανερώνει.

Καθαρισμός και ζωή: το Αίμα και το Νερό

Ο προφήτης Ζαχαρίας προφητεύει για μια «ανοιγμένη πηγή… για την αμαρτία και την ακαθαρσία» (Ζαχ. 13:1).

Και έρχεται η εικόνα: από την πλευρά του Χριστού τρέχει αίμα και νερό. Το αίμα συγχωρεί, το νερό καθαρίζει. Και η Εκκλησία, μέσα σε έναν κόσμο που μολύνει, χρειάζεται καθημερινά το

«λουτρό του νερού δια του λόγου» (Εφεσ. 5:26).

Η δύναμη της Ανάστασης δεν είναι “συναισθηματικό ανέβασμα”. Είναι καθαρισμός, αγιασμός, αποκατάσταση.

Ο αναστημένος Χριστός δεν μπαίνει σε “δικές μας συνταγές”

Μετά την Ανάσταση, ο Ιησούς εμφανίζεται και πολλοί δεν Τον αναγνωρίζουν αμέσως. Σαν να μας διδάσκει:

δεν θέλει να Τον “κλειδώσουμε” σε μια εικόνα που εμείς φτιάξαμε. Θέλει να μάθουμε να Τον αναγνωρίζουμε από τη φωνή και την παρουσία Του.

Και εκεί είναι η συγκλονιστική στιγμή: ένα όνομα — «Μαρία» — και γίνεται η αποκάλυψη. Η παρουσία του Θεού δεν χρειάζεται πολλές λέξεις, όταν η καρδιά είναι ανοιχτή.

Η δύναμη της Ανάστασης εκδηλώνεται μέσα από το Πνεύμα

Ο Ιησούς υποσχέθηκε: «θα λάβετε δύναμη, όταν έρθει επάνω σας το Άγιο Πνεύμα» (Πράξ. 1:8).

Και αυτή η δύναμη δεν δίνεται για εντύπωση. Δίνεται για αποστολή. Για μάχη. Για καρπό. Για να κατέβει ουρανός στη γη.

Γι’ αυτό και ένα από τα πιο “πολεμημένα” χαρίσματα ανά τους αιώνες είναι οι γλώσσες. Όχι ως μετάλλιο πνευματικότητας. Αλλά ως όπλο προσευχής, μεσιτείας και οικοδομής. Ο Παύλος είναι ξεκάθαρος:

έχει νου Χριστού η Εκκλησία (1 Κορ. 2:16), μιλά με γλώσσες (1 Κορ. 14:18) και δεν πρέπει να το εμποδίζουμε (1 Κορ. 14:39) με τάξη, με φόβο Θεού, με καθαρή καρδιά.

Γιατί όταν η Εκκλησία ξαναβρεί ρυθμούς ουρανού, ξαναβρίσκει και τη δύναμη της Ανάστασης.

Μην ζεις σε “νεκρά μέρη”

Ο αναστημένος Χριστός δεν γύρισε ποτέ πίσω στον τάφο για να κρυφτεί. Και δεν μας κάλεσε να ζούμε σε νεκρά μέρη: στη μετριότητα, στον φόβο, στη σιωπή, στην πνευματική νωθρότητα.

Η χρονιά αυτή είναι πρόσκληση:

να Τον γνωρίσουμε βαθύτερα,

να επιστρέψουμε στη φωνή του Πνεύματος,

να δούμε καρπό εκεί που “δεν γίνεται”,

να ζήσουμε όχι απλώς “μια καλή χρονιά”, αλλά μια χρονιά Ανάστασης.

Ο Θεός δεν μας κάλεσε να επιβιώσουμε. Μας κάλεσε να θριαμβεύσουμε μαζί Του, με την ίδια δύναμη που ανέστησε τον Χριστό και κατοικεί μέσα μας.