Τα νέα μας.

Η τελευταία Κυριακή του χρόνου δεν είναι απλώς “άλλη μία μέρα”. Είναι ένας πνευματικός σταθμός. Μια πρόσκληση να κοιτάξουμε πίσω με ειλικρίνεια, να κοιτάξουμε μπροστά με ελπίδα και να σταθούμε σήμερα με επίγνωση.

Το μήνυμα συνοψίζεται στον τίτλο: «Αξιολογώντας το χθες, σχεδιάζοντας το αύριο».

Και το κεντρικό εδάφιο που μας βάζει στο σωστό πλαίσιο είναι από τον Ψαλμό 90:

«Δίδαξέ μας να μετράμε έτσι τις μέρες μας, ώστε να προσκολλούμε τις καρδιές μας στη σοφία.» (Ψαλμ. 90:12)

Η φράση «να μετράμε τις μέρες μας» δεν είναι μαθηματική. Είναι τρόπος ζωής. Είναι το να ζεις με ποιότητα, με προοπτική και με προσοχή. Να “σαρώνεις” τη μέρα σου στο τέλος της, να καταλαβαίνεις τι έγινε, τι άλλαξε, τι χρειάζεται διόρθωση, όχι από ενοχή, αλλά από σοφία.

Γιατί να το κάνουμε αυτό;

Γιατί δεν ζούμε χωρίς προορισμό. Περιμένουμε κάτι μεγάλο: ο Χριστός έρχεται. Και όταν περιμένεις ένα μεγάλο γεγονός, οι μέρες σου αποκτούν βάρος και νόημα.

Ο Μωυσής συνεχίζει με μια προσευχή που γίνεται κεντρικός στόχος για κάθε χρονιά:

«…και το έργο των χεριών μας στερέων επάνω μας…» (Ψαλμ. 90:16–17)

Δηλαδή: Κύριε, κάνε η ζωή μου να έχει καρπό. Κάνε τα έργα μου να στέκονται. Κάνε το περπάτημά μου να έχει ουσία.

Πώς αποκτώ σοφία “μετρώντας” τις μέρες μου; 

1) Μένω προσηλωμένος στον Θεό και στην αποστολή μου

Ο Μωυσής ήταν άνθρωπος αποστολής. Άφησε πίσω παλάτια, άνεση, “μέσα” και ευκολίες, για να ζήσει εξαρτημένος από τον Θεό. Η ερώτηση είναι απλή και δυνατή:

Ξέρεις ποια είναι η αποστολή σου; Για ποιο σκοπό σε κάλεσε ο Θεός;

Η σοφία ξεκινά όταν σταματάς να ζεις “όπως πάει” και αρχίζεις να ζεις “όπως πρέπει”.

2) Θυμάμαι ότι ο χρόνος δεν μου ανήκει

Ο χρόνος είναι δώρο. Δεν αγοράζεται, δεν επιστρέφει, δεν “μαζεύεται”. Κάθε “τικ-τακ” περνάει στην ιστορία. Όταν το καταλάβω αυτό, τότε:

• κόβω την αναβολή

• κόβω την αλαζονεία

• σταματάω να σπαταλάω τη μέρα σε κούφια πράγματα

• κάνω ό,τι έχει ουσία, σήμερα

Γιατί η πνευματική ζωή δεν αντέχει το “άστο για του χρόνου”.

3) Επιλέγω ό,τι έχει αιώνια αξία

Μετρώντας σωστά τις μέρες μου, επενδύω σε αξίες που δεν λήγουν: αγάπη, αλήθεια, δικαιοσύνη, πίστη. Αυτές οι αξίες δεν είναι “ιδέες”. Παράγουν έργα. Γίνονται χαρακτήρας. Γίνονται DNA.

Και η σοφία φαίνεται στις επιλογές μου: στις μικρές και στις μεγάλες, καθημερινά.

4) Βάζω τον Θεό στο κέντρο των αποφάσεων

Πολλοί θυμούνται να ζητήσουν τον Θεό μόνο στα “πολύ μεγάλα”. Όμως η καρποφόρα ζωή έρχεται όταν ο Θεός είναι στο κέντρο σε κάθε τι: στο τι θα πω, στο πώς θα αντιδράσω, στο πού θα πάω, στο τι θα επιλέξω.

Αυτό δεν γίνεται απότομα. Είναι πορεία που χτίζεται με:

• προσευχή

• λόγο Θεού

• λατρεία

• εκκλησιαστική ζωή

• προσωπική σχέση

Και έτσι σταδιακά αποκτώ αυτό που λέμε “νου Χριστού”: αλλάζει ο τρόπος που σκέφτομαι και βλέπω τη ζωή.

Το αποτέλεσμα; Ημέρες καρποφόρες που “κολλάνε” η μία πάνω στην άλλη και χτίζουν μια πορεία. Και ένας τέτοιος άνθρωπος γίνεται άνθρωπος επιρροής, όχι επειδή πιέζει τους άλλους, αλλά επειδή κουβαλά παρουσία Θεού.

5) Έχω γρήγορα αντανακλαστικά στη διόρθωση

Εδώ το μήνυμα γίνεται πολύ πρακτικό:

Σοφία σημαίνει να διορθώνομαι γρήγορα. Να μην μένω θεατής στη ζωή. Να μην λέω “έτσι είμαι”. Να μην δικαιολογώ τα λάθη μου από εγωισμό.

Τα μεγάλα λάθη συνήθως συνδέονται με ένα πράγμα: “πολύ εγώ, λίγο Θεός.”

Λάθος σχέσεις, λάθος επιλογές, λάθος πορείες, συχνά ξεκινούν από το ότι προχωρήσαμε χωρίς να ρωτήσουμε.

Κι όμως, εδώ μπαίνει η ελπίδα: ζούμε στην εποχή της χάρης. Όταν ταπεινώνομαι και μετανοώ, ο Θεός δεν με πετάει. Με σηκώνει. Και η σοφία του Θεού με κάνει:

• γρήγορο στη μετάνοια

• γρήγορο στη συγχώρεση

• γρήγορο στην αγάπη

Και αυτό με κάνει παρόντα: πρωταγωνιστή, όχι θεατή.

Μια δυνατή εικόνα του κηρύγματος είναι το κόσκινο. Όχι για να κοσκινίζω τους άλλους, αλλά για να αφήσω τον Θεό να κοσκινίσει εμένα.

Όπως το αλεύρι κοσκινίζεται για να γίνει αφράτο, καθαρό, ομοιόμορφο και να αναμειχθεί καλύτερα, έτσι ο Θεός μας “περνά” από κόσκινο:

• για να φύγει το βαρύ πνεύμα, οι κόμποι, οι αγκυλώσεις

• για να φύγουν τα “υπολείμματα” του κόσμου και του εγωισμού

• για να φέρει ομοιομορφία πνεύματος (όχι ίδια φάτσα, ίδιο Πνεύμα)

• για να γίνουμε οικογένεια, Εκκλησία, να “αναμειγνυόμαστε” σωστά

Και το πιο σημαντικό: το κόσκινο του Θεού είναι κόσκινο αγάπης, χάρης και ελέους, όχι κατάκρισης. Γιατί άλλοι ζουν στις ενοχές και άλλοι στην αυτοδικαίωση και τα δύο είναι λάθος. Η λύση είναι να μας κρατά ο Χριστός.

6) Υψώνω τα χέρια και αποδίδω ευγνωμοσύνη

Όποιος μετράει σωστά τις μέρες του, στο τέλος καταλήγει εδώ: ευχαριστία.

«Ευλόγει, ψυχή μου, τον Κύριο, και μην ξεχνάς όλες τις ευεργεσίες Του.» (Ψαλμ. 103:2)

Η ενθύμηση των έργων του Θεού δεν είναι ρομαντισμός. Είναι πνευματική εντολή. Ο Θεός ξέρει ότι ξεχνάμε, γι’ αυτό έβαλε τον λαό Του να χτίζει “μνημεία” (Ιησούς του Ναυή 4). Σημάδια που θυμίζουν: ο Θεός άνοιξε δρόμο εκεί που δεν υπήρχε.

Τα δικά μας “μνημεία” είναι οι ομολογίες μας: απαντήσεις προσευχών, σωτηρίες, θαύματα, στιγμές που ο Θεός μας κράτησε όρθιους.

Και μέσα από αυτές τις μνήμες, χτίζεται λατρεία που δεν είναι περιστασιακή, αλλά τρόπος ζωής:

«Οι εξυμνήσεις του Θεού θα είναι στον λάρυγγά τους…» (Ψαλμ. 149:6)

Όταν το χθες πονάει, μπορεί να γίνει χρυσάφι

Ένα πολύ δυνατό κομμάτι του κηρύγματος ήταν η προσωπική μαρτυρία: μια χρονιά που “έσκασε” οικονομικά, υγεία, φόβος, απώλεια, και όλα αυτά ξεκίνησαν από μια πεισματική επιλογή, να κάνω το δικό μου ενώ όλα έδειχναν “μην πας”.

Κι όμως, μέσα από αυτό βγήκε ένα μάθημα που συνοψίζει όλο το μήνυμα:

το χθες έχει μαργαριτάρια.

Ακόμα κι όταν πονάει, αν σκύψεις με ταπεινοφροσύνη, θα βρεις μέσα του σοφία. Θα βρεις πράγματα που ο Θεός διόρθωσε. Θα βρεις αποδείξεις ότι ήταν πιστός.

Και εδώ έρχεται η ισορροπία:

Θυμάμαι, αλλά δεν κολλάω.

Ο Παύλος το λέει ξεκάθαρα:

«…λησμονώντας όσα βρίσκονται πίσω και επεκτεινόμενος σε όσα βρίσκονται μπροστά, τρέχω προς τον σκοπό…» (Φιλιπ. 3:12–14)

Δεν λέει “περπατάω”. Λέει τρέχω.

Το τέλος της χρονιάς είναι πρόσκληση

Για τον κόσμο έξω, η αλλαγή χρόνου είναι μια ακόμα σελίδα στο ημερολόγιο. Για την Εκκλησία, είναι κάτι άλλο:

• αξιολόγηση

• ενθύμηση

• σχεδιασμός

• ευχαριστία

• και αρχή νέας πορείας

Και η υπόσχεση για το αύριο δεν είναι ότι “όλα θα είναι εύκολα”. Είναι ότι ο Θεός θα είναι στο κέντρο και τότε θα υπάρξουν νέες κορυφές.

«Αφιέρωνε τα έργα σου στον Κύριο, και οι βουλές σου θα στερεωθούν… Η καρδιά του ανθρώπου σχεδιάζει τον δρόμο του, όμως ο Κύριος κατευθύνει τα βήματά του.» (Παρ. 16:2–3, 9)

Κλείσιμο

Ας μετράμε λοιπόν έτσι τις μέρες μας:

1. Προσηλωμένοι στον Θεό και στην αποστολή

2. Θυμούμενοι ότι ο χρόνος δεν μας ανήκει

3. Επιλέγοντας ό,τι έχει αιώνια αξία

4. Βάζοντας τον Θεό στο κέντρο

5. Διορθώνοντας γρήγορα, με μετάνοια και αγάπη

6. Ζώντας με ευγνωμοσύνη και λατρεία

Και αν έχεις ανάσα σήμερα, υπάρχει ένας απλός τρόπος να κλείσει η χρονιά σωστά:

Ευλόγησε τον Κύριο.

Γιατί στο χθες υπάρχουν μαργαριτάρια και στο αύριο υπάρχει δρόμος. Και ο Θεός είναι πιστός.