Τα νέα μας.

Υπάρχουν μέρες που τρέχουμε τόσο πολύ, που ακόμα και όταν “είμαστε στην εκκλησία”, το μυαλό μας είναι αλλού. Στη δουλειά, στις υποχρεώσεις, στα προβλήματα υγείας, στο κινητό, στο επόμενο ραντεβού. Και χωρίς να το καταλάβουμε, ο Χριστός γίνεται «σημαντικός», αλλά όχι «τα πάντα».

Όμως ο Θεός δεν είναι ένας Θεός που μιλάει μόνο την Κυριακή. Ο Χριστός θέλει να σου μιλήσει κάθε ώρα, κάθε λεπτό, κάθε στιγμή — μέσα από τον Λόγο Του, μέσα από ανθρώπους, μέσα από καταστάσεις, ακόμα και μέσα από τη δημιουργία γύρω σου. Το ερώτημα δεν είναι αν Εκείνος μιλάει. Το ερώτημα είναι: εγώ ακούω;

Η παγίδα του “έχω πολλά”

Ακούγοντας μαρτυρίες από χώρες όπως η Κούβα, όπου οι άνθρωποι δεν έχουν τίποτα, γίνεται φανερό κάτι που μας αφορά πολύ στον δυτικό κόσμο: όταν δεν έχεις τίποτα, ο Χριστός γίνεται τα πάντα. Όταν όμως έχεις πολλά—επιλογές, άνεση, υποχρεώσεις, δυνατότητες—ο Χριστός συχνά μπαίνει δίπλα σε όλα τα άλλα:

• η δουλειά μου και ο Χριστός

• η οικογένειά μου και ο Χριστός

• τα χρήματά μου και ο Χριστός

• οι στόχοι μου και ο Χριστός

Και δεν είναι ότι αυτά είναι λάθος. Το πρόβλημα ξεκινά όταν παίρνουν τη θέση που ανήκει στον Κύριο.

Ο Θεός θέλει σχέση, όχι θρησκεία

Πολλές φορές πέφτουμε σε ένα μοτίβο: προσευχόμαστε γρήγορα, λέμε τα “σωστά λόγια”, κλείνουμε με ένα «αμήν» και συνεχίζουμε. Αλλά ο Θεός δεν ψάχνει μια “σωστή ρουτίνα”. Ψάχνει σχέση.

Σκέψου το απλά: όταν μιλάς με κάποιον που αγαπάς, δεν μιλάς μηχανικά. Μένεις. Ακούς. Υπάρχουν και στιγμές σιωπής που είναι γεμάτες παρουσία. Έτσι ακριβώς θέλει να είναι και η σχέση μας με τον Χριστό.

Δεν χρειάζεται να “βάλουμε πρόγραμμα θρησκείας”. Χρειάζεται να ξυπνήσει μέσα μας η επιθυμία:

«Κύριε, θέλω να Σε γνωρίσω περισσότερο.»

“Στρέψε το αυτί σου” — η ζωή της ψυχής

Ο Λόγος του Θεού είναι ξεκάθαρος:

• «Όποιος είναι από τον Θεό, ακούει τα λόγια του Θεού.» (Ιωάν. 8:47)

• «Κράξε σε μένα και θα σου απαντήσω.» (Ιερ. 33:3)

• «Στρέψτε το αυτί σας… ακούστε και η ψυχή σας θα ζήσει.» (Ησ. 55:3)

• «Θα σε συμβουλεύω… επάνω σου θα είναι το μάτι μου.» (Ψαλμ. 32:8)

Η ψυχή μας έχει ανάγκη ζωή. Και αυτή η ζωή δεν έρχεται από περισσότερες δραστηριότητες, αλλά από περισσότερη εγγύτητα με τον Χριστό.

Η προσευχή του Παύλου: να φωτιστούν τα μάτια του νου

Στην επιστολή προς Εφεσίους, ο Παύλος προσεύχεται κάτι βαθύ: ο Θεός να μας δώσει «πνεύμα σοφίας και αποκάλυψης» και να «φωτιστούν τα μάτια του νου μας» (Εφεσ. 1:15-23). Γιατί;

Γιατί πολλοί από εμάς γνωρίσαμε τον Χριστό ως Σωτήρα — αλλά μείναμε εκεί. Είναι σαν μια σχέση που ξεκινά όμορφα, αλλά δεν προχωρά ποτέ σε βάθος. Κι όμως, ο Χριστός μας καλεί σε κάτι πολύ περισσότερο.

Ο Παύλος λέει πως όταν ο Θεός φωτίζει τον νου μας, τότε αρχίζουμε να “βλέπουμε”:

1. Την ελπίδα της πρόσκλησής Του

   Όχι σαν μια μηχανική φράση στην προσευχή μας, αλλά σαν κάτι ορατό στη ζωή: χαρά, φως, στάση, ειρήνη—κάτι που οι άλλοι το παρατηρούν.

2. Τον πλούτο της κληρονομιάς μας

   Όχι πλούτο χρημάτων, αλλά αξίας. Ο Θεός μας έκανε συγκληρονόμους. Αυτό που πήραμε από τη θυσία του Σταυρού είναι ανεκτίμητο.

3. Το υπερβολικό μέγεθος της δύναμής Του

   Η δύναμη της Ανάστασης δεν είναι θεωρία. Είναι πραγματικότητα που μπορεί να αλλάξει καταστάσεις: σχέσεις, οικογένειες, ασθένειες, αδιέξοδα, φόβους. Το Άγιο Πνεύμα δεν περιορίζεται από ανθρώπινους νόμους. Μπορεί να κάνει τα πάντα—με σκοπό, με αγάπη, με σχέδιο.

Τι περιμένεις;

Πόσες φορές λέμε:

«Όταν περάσει αυτή η περίοδος, τότε θα ηρεμήσω.»

«Όταν μεγαλώσουν τα παιδιά, τότε θα έχω χρόνο.»

«Όταν στρώσει η δουλειά, τότε θα πλησιάσω τον Θεό.»

Αλλά η ζωή πάντα θα έχει “επόμενη περίοδο”. Και ο Χριστός είναι ξεκάθαρος: Σε θέλω τώρα.

Όχι τέλειο. Όχι έτοιμο. Όχι όταν “βολέψει”.

Τώρα.

Ένα απλό κάλεσμα

Το μήνυμα δεν έρχεται για να μας γεμίσει ενοχές. Έρχεται για να μας καλέσει σε απόφαση:

• Να ανοίξουμε ξανά χώρο για τον Χριστό.

• Να βγούμε από το “μηχανικά”.

• Να επιστρέψουμε στην επιθυμία.

• Να πούμε: «Κύριε, θέλω να Σε γνωρίσω περισσότερο.»

Γιατί όταν Εκείνος γίνει «τα πάντα», η ζωή αρχίζει να αλλάζει. Και το φως που παίρνεις, δεν μένει μόνο μέσα σου—φαίνεται.

Τι περιμένεις;