Τα νέα μας.

Υπάρχει ένας τρόπος σκέψης που έχει περάσει βαθιά μέσα στη σύγχρονη ζωή μας.

Όταν κάτι δεν λειτουργεί όπως το θέλουμε, το πετάμε.

Πετάμε σχέσεις, φιλίες, γάμους, συνεργασίες, εκκλησίες, όνειρα, ανθρώπους. Όχι πάντα επειδή δεν έχουν αξία, αλλά επειδή η λύτρωση θέλει κόπο. Θέλει χρόνο. Θέλει ταπείνωση. Θέλει να μείνεις εκεί λίγο ακόμα, όχι για να ανεχτείς το κακό, αλλά για να αφήσεις τον Θεό να δείξει έναν άλλο δρόμο.

Ο Χριστός δεν λειτουργεί έτσι.

Ο Λόγος λέει: «Συντριμμένο καλάμι δεν θα το σπάσει και λυχνάρι που καπνίζει δεν θα το σβήσει». Εκεί που εμείς βλέπουμε κάτι τελειωμένο, Εκείνος βλέπει κάτι που μπορεί ακόμη να θεραπευτεί. Εκεί που εμείς λέμε «δεν γίνεται», Εκείνος πλησιάζει, δένει το σπασμένο, φυσά ζωή εκεί που έχει μείνει μόνο καπνός, και λυτρώνει.

Αυτή είναι η λυτρωτική πίστη.

Δεν είναι μόνο η πίστη που ζητά από τον Θεό να μας σώσει. Είναι η πίστη που μας κάνει διαθέσιμους να γίνουμε κι εμείς εργαλεία λύτρωσης στα χέρια Του.

Ο Μωυσής είναι ένα τέτοιο παράδειγμα. Η ζωή του δεν ξεκίνησε εύκολα. Γεννήθηκε σε μια εποχή όπου ο θάνατος κρεμόταν πάνω από το κεφάλι του. Παραδόθηκε από τους γονείς του στα χέρια του Θεού, μέσα σε ένα καλάθι στον Νείλο. Μεγάλωσε στο παλάτι, αλλά η καρδιά του δεν μπορούσε να αγνοήσει τον πόνο του λαού του.

Κάποια στιγμή προσπάθησε να δώσει ανθρώπινη λύση σε ένα πνευματικό πρόβλημα. Είδε την αδικία, θύμωσε, αντέδρασε, σκότωσε τον Αιγύπτιο. Είχε ζήλο, είχε πρόθεση, είχε πόνο. Αλλά οι καλές προθέσεις δεν είναι πάντα αρκετές, όταν δεν οδηγούνται από τον Θεό.

Γιατί η λύτρωση δεν γίνεται με ανθρώπινη δύναμη.

Γίνεται όταν παραδίνουμε τον έλεγχο. Όταν αφήνουμε τον αιγυπτιακό τρόπο σκέψης. Όταν αρνούμαστε τη θέση εξουσίας και κατεβαίνουμε δίπλα στον άνθρωπο. Όταν δεν μιλάμε από πάνω του, αλλά καθόμαστε δίπλα του και του λέμε: «Έχω περάσει κι εγώ από εκεί».

Η λυτρωτική πίστη δεν είναι φωνή εξουσίας. Είναι στάση υπακοής.

Και πολλές φορές αυτή η πίστη μάς φέρνει μπροστά σε μια Ερυθρά Θάλασσα. Εκεί που πίσω μας ακούγεται ο Φαραώ και μπροστά μας δεν υπάρχει δρόμος. Εκεί που όλα μοιάζουν να τελείωσαν.

Αλλά ο Θεός δεν μας έφερε μέχρι εκεί για να μας εγκαταλείψει.

Ο Μωυσής στάθηκε μπροστά στη θάλασσα και είπε: «Ησυχάστε και δείτε τη σωτηρία του Θεού». Αυτή είναι η λυτρωτική πίστη. Να στέκεσαι εκεί που δεν υπάρχει δρόμος και να πιστεύεις ότι ο Θεός μπορεί να ανοίξει δρόμο.

Όχι επειδή εσύ είσαι δυνατός.

Αλλά επειδή Εκείνος είναι ο Θεός του αδύνατου.

Και ίσως αυτό είναι το κάλεσμα για όλους μας σήμερα. Να σταματήσουμε να ζητάμε μόνο «Κύριε, λύτρωσέ με» και να αρχίσουμε να λέμε: «Κύριε, χρησιμοποίησέ με».

Κάνε τη ζωή μου ένα εργαλείο λύτρωσης.

Μέσα από την πίστη μου.
Μέσα από την υπακοή μου.
Μέσα από την αγάπη Σου που μπορεί να περάσει και μέσα από μένα.