Τα νέα μας.

Ζούμε σε μια εποχή που καθημερινά βομβαρδιζόμαστε από εικόνες, ειδήσεις και γεγονότα που μπορούν εύκολα να γεμίσουν την καρδιά μας με φόβο, απογοήτευση ή αδιαφορία. Πόλεμοι, κρίσεις, αρρώστιες, αδικία και πόνος γύρω μας. Πράγματα που κάποτε ακούγαμε και μας φαίνονταν μακρινά, σήμερα βρίσκονται μπροστά στα μάτια μας.

Μέσα σε όλα αυτά, ο Ιησούς είχε προειδοποιήσει ότι θα έρθουν στιγμές όπου «η αγάπη των πολλών θα ψυχρανθεί» (Ματθαίος 24:12).

Αλλά η ερώτηση δεν είναι μόνο τι συμβαίνει στον κόσμο γύρω μας.

Η πραγματική ερώτηση είναι:

Τι συμβαίνει μέσα στην καρδιά μας;

Γιατί η αγάπη δεν χάνεται πάντα ξαφνικά. Δεν ξυπνά ένας άνθρωπος μια μέρα και αποφασίζει απλά να σταματήσει να αγαπά τον Θεό ή τους ανθρώπους.

Συνήθως γίνεται σιγά σιγά.

Η προσωπική σχέση με τον Θεό μπορεί να γίνει συνήθεια. Η προσευχή μπορεί να μειωθεί. Η λατρεία μπορεί να γίνει απλά κάτι που παρακολουθούμε. Αυτό που κάποτε κάναμε από αγάπη και πάθος, μπορεί σταδιακά να γίνει μια θρησκευτική ρουτίνα.

Ένας άνθρωπος που κάποτε ήταν γεμάτος φωτιά, γεμάτος όνειρα και επιθυμία να δει τον Θεό να εργάζεται, μπορεί χωρίς να το καταλάβει να αρχίσει να απομακρύνεται. Η φωνή του γίνεται πιο σιγανή. Ο ενθουσιασμός μειώνεται. Η καρδιά αρχίζει να προστατεύει περισσότερο την άνεσή της παρά να αναζητά το θέλημα του Θεού.

Και κάπως έτσι, από το γήπεδο του αγώνα μπορεί να βρεθούμε στην κερκίδα της παρατήρησης.

Από εκεί που κάποτε συμμετείχαμε, αρχίζουμε απλά να παρακολουθούμε. Από εκεί που κάποτε υπηρετούσαμε, αρχίζουμε να κρίνουμε. Από εκεί που κάποτε βλέπαμε ανθρώπους που χρειάζονται την αγάπη του Θεού, αρχίζουμε να βλέπουμε μόνο λάθη και αδυναμίες.

Όμως ο Θεός δεν μας κάλεσε να ζούμε στην κερκίδα.

Μας κάλεσε να ζούμε μια ζωή που κινείται από την αγάπη Του.

Ο απόστολος Παύλος γράφει:

«Η αγάπη του Χριστού μας παρακινεί.»
(Β’ Κορινθίους 5:14)

Όταν η αγάπη του Θεού γεμίζει πραγματικά την καρδιά ενός ανθρώπου, δεν μπορεί να μείνει κλεισμένη εκεί. Δεν μπορεί να παραμείνει θεωρία. Αρχίζει να αλλάζει τον τρόπο που βλέπουμε τους άλλους, τον τρόπο που μιλάμε, τον τρόπο που υπηρετούμε.

Γιατί ο Θεός δεν έχει απλώς αγάπη.

Ο Θεός είναι αγάπη.

Και όσο περισσότερο Τον γνωρίζουμε, τόσο περισσότερο η καρδιά μας αρχίζει να μοιάζει με τη δική Του.

Βλέπουμε την ανάγκη γύρω μας και δεν μπορούμε απλά να γυρίσουμε το βλέμμα αλλού. Βλέπουμε ανθρώπους που πονάνε, ανθρώπους που ψάχνουν, ανθρώπους που είναι μακριά Του και κάτι μέσα μας μάς παρακινεί να κινηθούμε.

Όχι από υποχρέωση.

Όχι επειδή πρέπει.

Αλλά επειδή η αγάπη Του μας οδηγεί.

Ο στόχος του εχθρού είναι να καταστρέψει την ικανότητά μας να αγαπάμε, γιατί όσο περισσότερο αγαπάμε τους ανθρώπους, τόσο περισσότερο μοιάζουμε στον Ιησού Χριστό.

Γι’ αυτό χρειάζεται να επιστρέφουμε ξανά και ξανά στην πηγή αυτής της αγάπης.

Στην παρουσία Του.
Στον λόγο Του.
Στη σχέση μαζί Του.

Ο Παύλος όσο περισσότερο πλησίαζε τον Χριστό, τόσο λιγότερο πρόβαλλε τον εαυτό του. Στην αρχή της διακονίας του αποκαλούσε τον εαυτό του απόστολο. Αργότερα τον ελάχιστο των αποστόλων. Και προς το τέλος της ζωής του είπε ότι είναι ο πρώτος από τους αμαρτωλούς που σώθηκε από τη χάρη του Θεού.

Όσο ο Χριστός μεγάλωνε μέσα του, τόσο ο ίδιος γινόταν μικρότερος.

Αυτό κάνει η αγάπη του Θεού.

Αλλάζει τα κίνητρά μας.

Δεν ζούμε πλέον μόνο για τον εαυτό μας, για την άνεσή μας ή για αυτά που μας συμφέρουν. Αρχίζουμε να βλέπουμε μέσα από τα μάτια Εκείνου.

Και ίσως αυτή είναι η ερώτηση που χρειάζεται να κάνουμε στον εαυτό μας σήμερα:

Όχι μόνο «τι κάνω;»

Αλλά:

Γιατί το κάνω;

Τι είναι αυτό που βρίσκεται πίσω από τις επιλογές μου, τα λόγια μου, τη στάση μου;

Εσένα τι σε παρακινεί;