Τα νέα μας.

Κάθε ημέρα βρισκόμαστε μπροστά σε επιλογές που, παρότι μπορεί να φαίνονται μικρές, διαμορφώνουν σταδιακά ολόκληρη τη ζωή μας. Επιλέγουμε πώς θα αντιδράσουμε, πώς θα αντιμετωπίσουμε έναν άνθρωπο, τι θα πιστέψουμε και, κυρίως, τι θα επιτρέψουμε να βγει από το στόμα μας. Στο Δευτερονόμιο ο Θεός λέει στον λαό Του: «Έβαλα μπροστά σας τη ζωή και τον θάνατο, την ευλογία και την κατάρα. Γι’ αυτό διαλέξτε τη ζωή, για να ζείτε».

Η προτροπή αυτή δεν αφορά μόνο τις μεγάλες αποφάσεις της ζωής μας. Αφορά και τις καθημερινές μας συζητήσεις, τα σχόλια που κάνουμε, τον τρόπο με τον οποίο μιλάμε στους ανθρώπους του σπιτιού μας και τα λόγια που λέμε όταν ο άλλος δεν βρίσκεται μπροστά. Κάθε φορά που ανοίγουμε το στόμα μας, μπορούμε να επιλέξουμε τη ζωή ή τον θάνατο, την ευλογία ή την κατάρα, την οικοδομή ή την καταστροφή.

Τα λόγια μας δεν είναι απλοί ήχοι που χάνονται μόλις ειπωθούν. Μπορούν να μπουν βαθιά στην ψυχή ενός ανθρώπου και να τον ακολουθούν για χρόνια. Ένα παιδί που ακούει συνεχώς ότι είναι άχρηστο μπορεί να μεγαλώσει πιστεύοντας ότι θα αποτυγχάνει σε οτιδήποτε επιχειρεί. Ένας άνθρωπος με ικανότητες και χαρίσματα μπορεί να παραλύσει από έναν λόγο αμφισβήτησης, να χάσει την αυτοπεποίθησή του και να φοβάται να χρησιμοποιήσει όσα του έχει δώσει ο Θεός.

Γι’ αυτό ο Ιάκωβος παρομοιάζει τη γλώσσα με μια μικρή φωτιά που μπορεί να κάψει ένα ολόκληρο δάσος. Η φωτιά μπορεί να αρχίσει από μια μικρή σπίθα, αλλά, αν δεν σταματήσει εγκαίρως, εξαπλώνεται και καταστρέφει ό,τι βρίσκεται γύρω της. Με τον ίδιο τρόπο, ένα σχόλιο μπορεί να γίνει φήμη, η φήμη να γίνει κατηγορία και η κατηγορία να διαλύσει μια σχέση, μια οικογένεια ή ακόμη και την ενότητα μιας εκκλησίας.

Ο Ιάκωβος προχωρά ακόμη περισσότερο και λέει ότι η γλώσσα «φλογίζει τον τροχό του βίου και φλογίζεται από τη γέεννα». Η εικόνα είναι ιδιαίτερα δυνατή, επειδή μας δείχνει ότι τα λόγια μπορούν όχι μόνο να προκαλέσουν μια στιγμιαία πληγή, αλλά να βάλουν φωτιά σε ολόκληρη την πορεία μιας ζωής. Αυτό που λέμε σήμερα μπορεί να επηρεάσει το αύριο ενός ανθρώπου, τις αποφάσεις του, τις σχέσεις του και τον τρόπο με τον οποίο βλέπει τον εαυτό του.

Η πηγή των λόγων μας βρίσκεται πάντοτε βαθύτερα από το στόμα. Ο Χριστός είπε ότι «από το περίσσευμα της καρδιάς μιλάει το στόμα». Όταν μέσα μας υπάρχουν πικρία, ζήλια, υπερηφάνεια, ανταγωνισμός και ασυγχώρητη πληγή, αργά ή γρήγορα αυτά θα εμφανιστούν στον τρόπο που μιλάμε. Μπορεί να κρυφτούν πίσω από ένα αστείο, μια δήθεν αθώα παρατήρηση ή μια συζήτηση που παρουσιάζεται ως ενδιαφέρον, όμως η πραγματική τους προέλευση θα γίνει φανερή από τον καρπό που αφήνουν.

Αντίθετα, όταν η καρδιά μας είναι προσκολλημένη στον Θεό και γεμάτη από το έλεος και την αγάπη Του, τα λόγια μας αρχίζουν να προσφέρουν ζωή. Δεν σημαίνει ότι σταματάμε να λέμε την αλήθεια ή ότι αγνοούμε όσα είναι λάθος. Σημαίνει ότι ακόμη και η αλήθεια εκφράζεται με σκοπό τη θεραπεία, την αποκατάσταση και την επιστροφή του ανθρώπου στον Θεό, όχι με σκοπό την ταπείνωση και την καταδίκη του.

Ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα εμφανίζεται όταν συγχέουμε την ανθρώπινη λογική με τη σοφία του Θεού. Ο Πέτρος, όταν άκουσε τον Ιησού να λέει ότι θα σταυρωθεί, αντέδρασε με έναν τρόπο που φαινόταν απολύτως λογικός και γεμάτος ενδιαφέρον. Του είπε ουσιαστικά ότι δεν έπρεπε να το επιτρέψει. Ο Χριστός, όμως, αναγνώρισε ότι πίσω από αυτά τα ανθρώπινα και φαινομενικά προστατευτικά λόγια βρισκόταν ένας πειρασμός που πήγαινε ενάντια στο σχέδιο του Θεού.

Δεν χρειάζεται, λοιπόν, τα λόγια μας να είναι χυδαία για να προκαλέσουν ζημιά. Αρκεί να σπείρουν αμφιβολία εκεί όπου ο Θεός έχει δώσει πίστη, φόβο εκεί όπου έχει δώσει κάλεσμα ή αποθάρρυνση εκεί όπου κάποιος προσπαθεί να κάνει ένα βήμα υπακοής. Ένας λόγος που φαίνεται λογικός, αλλά αντιστέκεται στο θέλημα του Θεού, μπορεί να λειτουργήσει σαν βάρος επάνω σε έναν άνθρωπο και να τον εμποδίσει να προχωρήσει.

Γι’ αυτό χρειάζεται να γινόμαστε όλο και πιο προσεκτικοί. Όσο πλησιάζουμε τον Θεό, τόσο περισσότερο καταλαβαίνουμε ότι κάθε μας λέξη έχει βαρύτητα. Δεν αφορά μόνο το τι λέμε στην εκκλησία, αλλά και το πώς μιλάμε στον σύζυγο ή στη σύζυγό μας, στα παιδιά μας, στους συναδέλφους μας και στους ανθρώπους που μας έχουν απογοητεύσει. Η πνευματικότητά μας δεν αποδεικνύεται μόνο από όσα λέμε στη λατρεία, αλλά από τον τρόπο που χρησιμοποιούμε το ίδιο στόμα σε ολόκληρη την εβδομάδα.

Δεν μπορούμε από το ίδιο στόμα να ευλογούμε τον Θεό και να καταριόμαστε τους ανθρώπους που δημιουργήθηκαν κατ’ εικόνα Του. Δεν μπορούμε να προσφέρουμε λόγια λατρείας την Κυριακή και τις υπόλοιπες ημέρες να πληγώνουμε, να ειρωνευόμαστε, να διαδίδουμε φήμες και να καταδικάζουμε. Ο Ιάκωβος το λέει ξεκάθαρα: «Δεν πρέπει, αδελφοί μου, έτσι να γίνονται αυτά».

Η αντίφαση αυτή γίνεται ακόμη πιο φανερή όταν βλέπουμε κάποιον να πέφτει. Η πρώτη μας αντίδραση πολλές φορές δεν είναι η συμπόνια, αλλά η αυτοδικαίωση. Σκεφτόμαστε ότι εμείς δεν θα κάναμε ποτέ κάτι αντίστοιχο, σχολιάζουμε την αμαρτία του και ίσως τη μεταφέρουμε και σε άλλους. Αντί να αναζητούμε έναν τρόπο να τον σηκώσουμε, χρησιμοποιούμε την πτώση του για να αισθανθούμε καλύτερα για τον εαυτό μας.

Η ιστορία του Νώε μάς δείχνει δύο εντελώς διαφορετικές στάσεις. Όταν ο ένας γιος τον είδε εκτεθειμένο, έσπευσε να το πει στους αδελφούς του. Εκείνοι, όμως, πλησίασαν χωρίς να κοιτάξουν τη γύμνια του και τον σκέπασαν. Η αγάπη τους δεν αρνήθηκε αυτό που είχε συμβεί, αλλά αρνήθηκε να μετατρέψει την αδυναμία του πατέρα τους σε θέαμα.

Όταν η Γραφή λέει ότι «η αγάπη καλύπτει πλήθος αμαρτιών», δεν μας καλεί να συγκαλύπτουμε την αμαρτία, να κρύβουμε κακοποίηση ή να εμποδίζουμε την αλήθεια να έρθει στο φως. Μας καλεί να μην εκθέτουμε έναν άνθρωπο για να τον ταπεινώσουμε, αλλά να τον πλησιάζουμε με σκοπό τη θεραπεία και την αποκατάστασή του. Η αγάπη δεν κουτσομπολεύει την πληγή. Στέκεται δίπλα στον πληγωμένο και τον βοηθά να θεραπευτεί.

Πριν μιλήσουμε, λοιπόν, χρειάζεται να αναρωτηθούμε από πού προέρχεται ο λόγος μας και τι καρπό θα αφήσει. Θα οικοδομήσει ή θα γκρεμίσει; Θα δώσει χάρη σε αυτόν που ακούει ή θα τον γεμίσει με φόβο και ντροπή; Θα οδηγήσει σε μετάνοια και αποκατάσταση ή απλώς θα μας επιτρέψει να εκτονώσουμε τον θυμό και την πικρία μας;

Ο Παύλος γράφει στους Εφεσίους: «Κανένας σαπρός λόγος ας μη βγαίνει από το στόμα σας, αλλά μόνο όποιος είναι καλός για την αναγκαία οικοδομή, ώστε να δώσει χάρη σε αυτούς που ακούν». Ο σκοπός δεν είναι απλώς να λέμε λιγότερα άσχημα λόγια. Είναι να επιτρέψουμε στον Θεό να μεταμορφώσει την καρδιά μας, ώστε το στόμα μας να γίνει πηγή χάρης, ενθάρρυνσης, αλήθειας και θεραπείας.

Την ημέρα της Πεντηκοστής ένα από τα πρώτα πράγματα που άγγιξε το Άγιο Πνεύμα ήταν το στόμα των ανθρώπων. Τα στόματά τους άρχισαν να μιλούν για τα μεγαλεία του Θεού, να ομολογούν ότι ο Χριστός είναι ζωντανός και να μεταφέρουν το Ευαγγέλιο σε ανθρώπους που μέχρι τότε δεν μπορούσαν να το ακούσουν. Εκεί όπου στη Βαβέλ η γλώσσα έγινε αιτία διαχωρισμού, στην Πεντηκοστή το Άγιο Πνεύμα χρησιμοποίησε τις γλώσσες για να ενώσει και να φέρει ανθρώπους κοντά στον Θεό.

Αυτό χρειάζεται να επιτρέψουμε να συμβεί και στη δική μας ζωή. Να αφήσουμε το Άγιο Πνεύμα να αγγίξει όχι μόνο τα λόγια μας, αλλά την καρδιά από την οποία προέρχονται. Να ξεριζώσει την πικρία, την υπερηφάνεια, τον ανταγωνισμό και την ανάγκη να αποδείξουμε ότι έχουμε δίκιο. Να μας μάθει να μιλάμε με χάρη, να προσευχόμαστε αντί να κουτσομπολεύουμε και να στηρίζουμε αντί να καταδικάζουμε.

Δεν είμαστε αντίπαλοι. Είμαστε μέλη του ίδιου σώματος και πορευόμαστε προς τον ίδιο σκοπό. Η πτώση ενός ανθρώπου δεν είναι ευκαιρία για να φανεί η δική μας ανωτερότητα, αλλά κάλεσμα να σταθούμε κοντά του. Η νίκη του δεν μειώνει εμάς και η αδυναμία του δεν μας κάνει καλύτερους.

Κάθε φορά που ανοίγουμε το στόμα μας, βρισκόμαστε ξανά μπροστά στην ίδια επιλογή: ζωή ή θάνατος, ευλογία ή κατάρα, οικοδομή ή καταστροφή.

Ας διαλέξουμε τη ζωή.