Τα νέα μας.

«Με φόβο και τρόμο να κατεργάζεστε τη δική σας σωτηρία». Είναι ένα εδάφιο που πολλοί έχουμε ακούσει ξανά και ξανά. Ίσως μάλιστα να θεωρούμε ότι γνωρίζουμε πολύ καλά τι σημαίνει. Όμως, αν η σωτηρία είναι διαμέσου της πίστης και της χάρης του Θεού, τι σημαίνει ότι καλούμαστε να την «κατεργαζόμαστε»; Και γιατί ο Παύλος χρησιμοποιεί τις λέξεις «φόβο και τρόμο»;

Για να καταλάβουμε αυτή την προτροπή, χρειάζεται πρώτα να ξεκαθαρίσουμε κάτι που η εποχή μας δυσκολεύεται όλο και περισσότερο να δεχτεί: η σωτηρία δεν είναι δικαίωμά μας. Είναι δώρο. Η Εκκλησία δεν είναι δική μας. Δεν ανήκει σε κάποιον άνθρωπο, σε κάποιο πρεσβυτέριο ή σε κάποια ηγεσία. Η Εκκλησία είναι δική Του και εμείς είμαστε εκείνοι που ανταποκριθήκαμε στην πρόσκληση.

Ζούμε σε μια εποχή δικαιωματισμού. Έχουμε συνηθίσει να μιλάμε για τα δικαιώματά μας, για αυτά που θεωρούμε ότι μας ανήκουν και για αυτά που περιμένουμε από τους άλλους. Το πρόβλημα ξεκινά όταν αυτή η νοοτροπία περνάει και στη σχέση μας με τον Θεό. Όταν η προσευχή γίνεται «Θεέ μου, κάνε αυτό», «Θεέ μου, μου υποσχέθηκες εκείνο», «Θεέ μου, μου ανήκει αυτό». Όμως η σωτηρία δεν είναι κάτι που κερδίσαμε, ούτε κάτι που ο Θεός μάς οφείλει. «Κατά χάρη είστε σωσμένοι διαμέσου της πίστης και αυτό δεν είναι από εσάς, είναι δώρο του Θεού, όχι από έργα, ώστε να μη καυχηθεί κάποιος».

Τι σημαίνει λοιπόν «κατεργάζομαι»; Η έννοια της λέξης μάς οδηγεί στην ολοκλήρωση, στην εργασία μέχρι τέλους, στο να φέρεις κάτι στο προσδοκώμενο τέλος. Δεν σημαίνει ότι εργαζόμαστε για να αγοράσουμε ή να κερδίσουμε τη σωτηρία μας. Η σωτηρία παραμένει χάρη. Σημαίνει όμως ότι προχωράμε μαζί με τον Θεό μέχρι τέλους, επιτρέποντάς Του να εργάζεται στη ζωή μας και ανταποκρινόμενοι σε Εκείνον με υπακοή.

Και εδώ έρχεται το δεύτερο μέρος του εδαφίου: «με φόβο και τρόμο». Στην Αγία Γραφή ο φόβος και ο τρόμος συνδέονται επανειλημμένα με την αναγνώριση εξουσίας, την υποταγή, τον σεβασμό και την ευλάβεια. Είναι η συνειδητοποίηση ότι μπροστά μου βρίσκεται Κάποιος μεγαλύτερος από εμένα. Κάποιος που έχει εξουσία. Κάποιος του οποίου ο λόγος έχει βάρος όχι επειδή με απειλεί, αλλά επειδή είναι Θεός.

Κι όμως, πόσο εύκολα σήμερα μιλάει ο Θεός και εμείς απαντάμε: «Να το συζητήσουμε λίγο;». Η κτίση υπακούει στον Δημιουργό της, αλλά ο άνθρωπος πολλές φορές στέκεται απέναντί Του σαν να βρίσκεται σε μια διαπραγμάτευση μεταξύ ίσων. Ο Θεός όμως παραμένει Θεός. Εκείνος είναι ο Δημιουργός, ο Παντοκράτορας, ο Ων. Εμείς αλλάζουμε από λεπτό σε λεπτό. Εκείνος είναι.

Αυτός ο φόβος του Θεού δεν είναι απλώς ένα συναίσθημα τρόμου. Είναι σεβασμός και ευλάβεια. Είναι η γνώση ότι Εκείνος είναι και εγώ δεν είμαι. Είναι η στάση που με κάνει να πω: «Κύριε, τι θέλεις από εμένα; Τι θέλεις να αλλάξεις; Τι θέλεις να αφήσω; Τι θέλεις να καθαρίσεις;».

Ο Θεός κάλεσε τον λαό Του να Τον πλησιάσει, αλλά πριν από την παρουσία Του τούς είπε να καθαριστούν. Το ίδιο ερώτημα παραμένει και σήμερα: πότε ήταν η τελευταία φορά που επιτρέψαμε πραγματικά στο Άγιο Πνεύμα να μας δείξει τι χρειάζεται καθαρισμό στη ζωή μας; Πολλές φορές ζητάμε: «Θεέ μου, έλα. Άνοιξε τους ουρανούς. Ρίξε τη φωτιά Σου. Μίλησέ μου». Και ο Θεός μάς λέει: «Καθαρίσου, γιατί θέλω να έρθω».

Το αίμα του Αμνού μάς έχει δοθεί ακριβώς γι’ αυτό. Για να ερχόμαστε μπροστά Του και να λέμε: «Σκέφτηκα αυτό. Έκανα αυτό. Σου ζητώ συγχώρεση. Καθάρισε το μυαλό μου. Υποτάσσω τη σκέψη μου, τις πράξεις μου, τον εαυτό μου σε Εσένα».

Θέλουμε τη φωτιά του Θεού, αλλά η φωτιά Του καταναλώνει. Θέλουμε να μας μιλήσει μέσα από τη βάτο, όμως ο Θεός ψάχνει και για βάτους μέσα από τους οποίους Εκείνος θα μιλήσει. Το ερώτημα είναι αν είμαστε διατεθειμένοι να μπούμε στο βωμό. Αν είμαστε διατεθειμένοι να αφήσουμε να καεί αυτό που είναι δικό μας, ώστε να φανερωθεί Εκείνος.

Γι’ αυτό χρειάζεται να φύγει από μέσα μας η λογική των ορίων. «Μέχρι πού μπορώ να πάω και να παραμένω σωσμένος;», «Μέχρι πού πρέπει να υπακούσω;», «Μέχρι πού μπορώ να κάνω αυτό που θέλω και πάλι να είμαι εντάξει με τον Θεό;». Αντί να κοιτάζουμε συνεχώς τη γραμμή, η πρόσκληση είναι να αφήσουμε τη γραμμή πίσω και να προχωρήσουμε με τον Χριστό.

Η ουσιαστική ερώτηση δεν είναι μόνο «χάνεται η σωτηρία;». Είναι: γνωρίζω τον Χριστό; Του μιλάω; Μου μιλάει; Μοιάζω σε Εκείνον; Γιατί όσο γνωρίζουμε κάποιον, τόσο περισσότερο αρχίζουμε να μοιάζουμε μαζί του. Ο Χριστός μάς αποκάλεσε φίλους και παιδιά Του. Η σχέση μαζί Του δεν είναι μια νομική συζήτηση για το πόσο κοντά μπορούμε να φτάσουμε στο όριο. Είναι ζωή μαζί Του.

Ο φόβος και ο τρόμος, λοιπόν, δεν μας οδηγούν μακριά από τον Θεό. Μας οδηγούν στη σωστή θέση απέναντί Του. Στην υποταγή, στον σεβασμό, στην ευλάβεια και τελικά στην ειρήνη. Όταν γνωρίζεις ποιος είναι ο Θεός και βλέπεις τη μεγαλειότητά Του, τότε μπορείς να έχεις ειρήνη, γιατί ξέρεις ότι Εκείνος δεν αλλάζει.

Και αν Εκείνος είναι κοντά σου, τι μπορείς πραγματικά να φοβηθείς;

Το ίδιο πνεύμα τιμής χρειάζεται να περάσει και στις υπόλοιπες σχέσεις μας. Στους γονείς μας, στους πνευματικούς πατέρες και μητέρες, στην εργασία μας, στην Εκκλησία. Ο φόβος του Θεού παράγει τιμή. Μας κάνει ανθρώπους ασφαλείς, ανθρώπους που μπορούν να αγαπήσουν αυτό που αγαπάει ο Χριστός.

Δεν είναι το χάρισμα, η θεολογία, η ρητορική ικανότητα ή η θέση που μας κάνει ασφαλείς για την Εκκλησία. Είναι το αν αγαπάμε την Εκκλησία όπως την αγαπάει ο Χριστός. Όταν αγαπάς αυτό που αγαπά Εκείνος, τότε μπορεί να σε εμπιστευτεί με τα παιδιά Του.

«Με φόβο και τρόμο να κατεργάζεστε τη σωτηρία σας». Με κατανόηση της εξουσίας Του, με υποταγή, ευλάβεια και σεβασμό, υπακούοντας σε Εκείνον, κρατώντας τον εαυτό μας καθαρό και επιστρέφοντας στο αίμα Του κάθε φορά που αμαρτάνουμε, μέχρι τέλους.

Η σωτηρία είναι δώρο. Αλλά το κάλεσμα είναι να περπατήσουμε μαζί Του μέχρι το τέλος.