Τα νέα μας.

Υπάρχουν στιγμές στον Λόγο του Θεού που ανατρέπουν όσα θεωρούμε “λογικά”. Στο Ιωάννη 13, ο Ιησούς σηκώνεται από το δείπνο, βγάζει τα ιμάτιά Του, ζώνεται πετσέτα και πλένει τα πόδια των μαθητών. Και ενώ όλοι γνωρίζουμε την ιστορία, το βάθος της δεν εξαντλείται σε μια γενική “ταπεινοφροσύνη”.

Ο Ιησούς δεν υπηρετεί επειδή είναι κατώτερος. Το ξεκαθαρίζει: «Με φωνάζετε Δάσκαλο και Κύριο, και καλά λέτε, επειδή είμαι». Η υπηρεσία Του δεν είναι υποταγή από αδυναμία. Είναι επιλογή δύναμης. Είναι μοντέλο ζωής για το σώμα Του.

Ο Πέτρος αντιδρά όπως θα αντιδρούσε σχεδόν κάθε άνθρωπος: «Εσύ μου πλένεις τα πόδια;». Και ο Ιησούς απαντά με μια φράση–κλειδί που ανοίγει όλο το νόημα: «Αν δεν σε πλύνω, δεν έχεις μέρος μαζί μου». Δεν μιλά απλώς για μια πράξη σεβασμού. Μιλά για συμμετοχή. Για ένταξη στο σώμα Του. Για το πώς “χτίζεται” η Εκκλησία, όχι με τίτλους, όχι με θρόνους, όχι με αντιζηλίες, αλλά με ανθρώπους που μαθαίνουν να υπηρετούν ο ένας τον άλλον.

Και εδώ έρχεται μια από τις πιο συγκλονιστικές λεπτομέρειες, ο Ιησούς πλένει τα πόδια ακόμη και του Ιούδα. Γνωρίζει τι υπάρχει στην καρδιά του, κι όμως δεν αφήνει την προδοσία να του κλέψει την ταυτότητά Του. Δεν ορίζεται από το τι Του συνέβη, αλλά από το ποιος είναι και από το ποια είναι η αποστολή Του. Γι’ αυτό μπορεί να υπηρετεί χωρίς να γίνεται θύμα. Γι’ αυτό μπορεί να σκύβει χωρίς να μικραίνει.

Η δική μας δυσκολία συχνά δεν είναι να πλύνουμε “τα πόδια του άλλου”. Είναι να δεχτούμε να μας υπηρετήσουν. Είναι να αποδεχτούμε ότι η υπηρεσία δεν μας μειώνει. Γιατί μέσα μας έχουμε ταυτίσει την υπηρεσία με δουλοπρέπεια, με εκμετάλλευση, με κακοποίηση, με το «με έπιασαν κορόιδο». Όμως ο Χριστός φτιάχνει μια άλλη οδό, υπηρετώ επειδή είμαι ασφαλής στον Θεό. Επειδή ξέρω ποιος είμαι. Επειδή δεν κινδυνεύει η ταυτότητά μου.

Η υπηρεσία, τελικά, έχει κόστος. Δεν υπάρχει υπηρεσία χωρίς θυσία. Θυσιάζω χρόνο. Θυσιάζω τίτλους. Θυσιάζω την ανάγκη να φαίνομαι “κάποιος”. Θυσιάζω ακόμα και την ιδιοσυγκρασία μου, την ξινή μου στάση, το εκδικητικό πνεύμα, την παρόρμηση να ανταποδώσω. Και τότε, κάτι χτίζεται. Eνότητα.

Ο Παύλος το κάνει πρακτικό στην Εφεσίους 4: «με κάθε ταπεινοφροσύνη και πραότητα και μακροθυμία… φροντίζοντας με ζήλο να διατηρείτε την ενότητα του Πνεύματος διαμέσου του συνδέσμου της ειρήνης». Η ενότητα δεν έρχεται από συνθήματα. Έρχεται όταν οι πράξεις μας παράγουν ειρήνη.

Ίσως η πιο προσωπική ερώτηση που μένει είναι απλή:

Ποια είναι η “πετσέτα” σου;

Τι αφήνεις στην άκρη για να υπηρετήσεις το σώμα του Χριστού; Και ποιο “ρούχο” κρατάς πάνω σου για να σε προσέχουν, να σε φοβούνται ή να σε θαυμάζουν;

Ο Ιησούς δεν κάλεσε τους μαθητές να γίνουν αφεντικά. Τους κάλεσε να γίνουν θεμέλιο. Και το θεμέλιο φαίνεται όχι όταν σε χειροκροτούν, αλλά όταν σκύβεις με ασφάλεια, με αγάπη, και με δύναμη.