Τα νέα μας.

Ξεκινάω με κάτι που το κάνουμε όλοι, πολλές φορές νομίζουμε ότι “ξεχωρίζουμε” επειδή πάμε εκκλησία, επειδή είμαστε “μέσα”.

Αλλά αν το πάρεις σοβαρά, το ζητούμενο δεν είναι η παρουσία μας σε ένα χώρο. Είναι οι προτεραιότητες που οδηγούν τις αποφάσεις μας, η συμπεριφορά μας, ο χαρακτήρας μας. Και αυτά ή πηγάζουν από τον Κύριο και ενεργούνται με το Πνεύμα το Άγιο… ή πηγάζουν από αλλού.

Και για να λέμε “Ιησούς Κύριος”, δεν είναι θεωρία. Είναι πρακτικά: κατέχει την πρώτη θέση.

Ο Θεός δεν κατοικεί “στα βουνά”

Στην Αγία Γραφή βλέπουμε τον Θεό να συναντά ανθρώπους σε όρη (Σινά, Σιών). Αλλά κατοικεί ο Θεός στα βουνά;

Ο Χριστός το ξεκαθαρίζει στη Σαμαρείτισσα: δεν είναι “εδώ” ή “εκεί”. Ο Πατέρας ζητά προσκύνηση σε πνεύμα και αλήθεια.

Και προσέξτε: πρώτα είναι πρόσκληση (“ζητά τέτοιους”) και μετά εντολή (“πρέπει έτσι να προσκυνούν”). Άλλη ζωή πριν τον Χριστό, άλλη ζωή μετά που τον ομολογείς Κύριο.

Στην Παλαιά Διαθήκη ο Θεός καλεί στο βουνό για να σε τραβήξει έξω από τον θόρυβο. Όμως οι θρησκείες των ανθρώπων έκαναν το βουνό “κατοικία θεών”. Κι εμείς σαν λαός το έχουμε ζήσει αυτό (Όλυμπος, Δελφοί, Ακρόπολη — και το λέμε ακόμα “ιερός βράχος”…).

Γιατί το κάνει ο άνθρωπος;

Γιατί θέλει κάτι ορατό, κάτι που νομίζει ότι μπορεί να ελέγξει. Ό,τι φτιάχνεις, το ορίζεις. Τον ζωντανό Θεό δεν τον φτιάχνεις.

Γίνεσαι όμοιος με αυτό που λατρεύεις

Ο Ψαλμός 115 λέει για τα είδωλα: στόμα έχουν και δεν μιλάνε, μάτια και δεν βλέπουν… και μετά χτυπάει το πιο δυνατό:

«Όμοιοι με αυτά ας γίνουν αυτοί που τα φτιάχνουν…»

Δηλαδή αν λατρεύεις κάτι νεκρό, αρχίζεις κι εσύ να ζεις νεκρά. Άβουλος, δεμένος, αγόμενος και φερόμενος.

Και εδώ έρχεται το κεντρικό σημείο:

Στην καρδιά γίνεται το ίδιο.

Οι “υψηλοί τόποι” δεν είναι μόνο γεωγραφία. Είναι οι προτεραιότητές μου. Ό,τι βάλω ψηλά, αυτό κυνηγάω. Και ό,τι κυνηγάω, αυτό με ορίζει.

Μπορεί μάλιστα να γίνει είδωλο και κάτι “καλό” (διακονία, δουλειά, ευλογία) όταν πάρει τη θέση του Θεού. Κρατήστε το, θα γυρίσουμε σε αυτό.

Το παράδειγμα του Εζεκία: αποκατάσταση βήμα-βήμα

Από τους βασιλείς του Ιούδα, οι περισσότεροι άφησαν/προώθησαν τους υψηλούς τόπους. Ο Εζεκίας είναι από τις φωτεινές εξαιρέσεις. Και ήταν νέος: 25 χρονών. Μήνυμα και για τη νεολαία: ο Θεός μπορεί να σε χρησιμοποιήσει τώρα.

Η λογική του Εζεκία ήταν μία: ο Θεός στο κέντρο. Και δεν το “σκεφτόταν”. Έπιασε αμέσως δουλειά.

1) Άνοιξε και επισκεύασε την πόρτα του οίκου

Ο ναός ήταν κλειστός. Και όταν ο τόπος λατρείας είναι κλειστός, τίποτα δεν προχωράει.

Η πόρτα πρέπει να λειτουργεί: να ανοίγει, να κλείνει, να μην είναι κολλημένη.

Και το παίρνω προσωπικά:

ποιος είναι “μέσα” πίσω από τις κλειστές πόρτες της καρδιάς μου, αν δεν είναι ο Θεός;

Τι κρατάω εκεί που φοβάμαι ότι θα το χάσω αν μπει ο Κύριος;

2) Βγάλτε έξω την ακαθαρσία (καθαριότητα σε βάθος)

Όχι “χτύπησε η πεθερά, κρύψε κάτω απ’ το χαλί”.

Βαθύ καθάρισμα. Λεπτομερές. Θέλει γενναιότητα να πετάξεις πράγματα που σέρνεις χρόνια.

Γιατί τα “καινούργια” του Θεού δεν συνυπάρχουν με τα “παλιά” μου. Αν κάποιος είναι εν Χριστώ, είναι νέο κτίσμα.

3) Αναγνώρισε ότι η απουσία του Θεού έφερε αιχμαλωσία

Εδώ είναι σοκ: δεν τους “παρέσυρε η ζωή”.

Η Γραφή λέει ρήματα πρόθεσης: εγκατέλειψαν, απέστρεψαν, γύρισαν πλάτες.

Και έσβησαν τα λυχνάρια (το φως του λόγου), σταμάτησε το θυμίαμα (προσευχή), σταμάτησαν τα ολοκαυτώματα (αφιέρωση/θυσία). Και η κατάληξη είναι αιχμαλωσία, διασπορά, χλευασμός.

4) Θύμισε το κάλεσμα: “ο Κύριος σας εξέλεξε”

Μην πλανιέστε. Δεν υπάρχουμε για τα άλλα. Στεκόμαστε μπροστά Του, τον υπηρετούμε, τον λατρεύουμε.

5) Μετάνοια και εξιλέωση

Στην Παλαιά Διαθήκη θυσίες. Σήμερα έχουμε τον Μεγάλο Αρχιερέα: Ιησού Χριστό.

Και “το αίμα του Ιησού μας καθαρίζει από κάθε αμαρτία”.

6) Λατρεία που αναβλύζει

Όταν ο Θεός κατοικεί μέσα μου, η δοξολογία βγαίνει σαν χείμαρρος.

Και ναι — στη λατρεία υπήρχε και φασαρία. Δεν ήταν “μουσειακή ησυχία”. Υπήρχαν και δυνατά όργανα.

Και κάτι ωραίο: ο Εζεκίας έβαλε στο στόμα του λαού τα λόγια του Δαβίδ (καρδιά που γνώρισε τον Θεό) και του Ασάφ (προφητική όραση). Λατρεία με κατανόηση του ποιος είναι ο Θεός… και πίστη για το τι θα κάνει.

Και το τελευταίο: γκρέμισμα των ειδώλων από τους ίδιους

Μετά απ’ όλα αυτά, δεν έμεινε στα χέρια “της ηγεσίας”.

Ο λαός βγήκε και σύντριψε υψηλούς τόπους μέχρις ότου τελείωσαν. Όχι ξεσκόνισμα. Όχι “άστο λίγο στην άκρη”. Τέλος.

Το πιο ανατρεπτικό: και ένα “δώρο Θεού” μπορεί να γίνει είδωλο

Ο Εζεκίας συνέτριψε και το χάλκινο φίδι του Μωυσή. Κάποτε ήταν μέσο θεραπείας. Μετά έγινε αντικείμενο λατρείας.

Και του έδωσε όνομα: Νεουσθάν — “ένα κομμάτι χαλκού”.

Το μήνυμα είναι καθαρό:

Ακόμα κι αν κάτι δόθηκε από τον Θεό και λειτούργησε σωστά, αν πάρει τη θέση Του, γίνεται είδωλο.

Μπορεί να είναι διακονία, χάρισμα, θέση, απάντηση προσευχής, προβολή, επιβεβαίωση. Και ξαφνικά η δόξα αντί να πηγαίνει στον Κύριο, γυρνάει σε μένα.

Ο Παύλος το καρφώνει:

“Τι έχεις που δεν το πήρες; κι αν το πήρες, γιατί καυχάσαι;”

Οι υψηλοί τόποι της καρδιάς θα γεμίσουν με κάτι. Το θέμα είναι με ποιον.

Υποτάσσομαι στον Θεό, αντιστέκομαι στον διάβολο, πλησιάζω τον Κύριο, καθαρίζω χέρια και καρδιά.

Και ζητάω από το Άγιο Πνεύμα να μου δείξει τι έχω αφήσει “κάτω απ’ το χαλί” — γιατί εγώ μπορεί να το συνήθισα, αλλά δεν σημαίνει ότι είναι καθαρό.

Στόχος: ο Χριστός να είναι το Άλφα και το Ωμέγα, ο Πρώτος και ο Τελευταίος.

Αμήν.