Τα νέα μας.

Υπάρχουν στιγμές που ο Θεός δεν μιλάει απλώς για να μας παρηγορήσει. Μιλάει για να μας σηκώσει. Και αυτό δεν αφορά μια συγκεκριμένη κατηγορία ανθρώπων. Δεν αφορά μόνο τους “προχωρημένους” ή μόνο τους “καινούργιους”. Αφορά όλους. Εκείνον που δεν έχει ιδέα τι σημαίνει Χριστός, εκείνον που Τον γνώρισε χθες, και εκείνον που περπατάει μαζί Του πενήντα χρόνια.

Στο πρώτο κεφάλαιο του Ιησού του Ναυή βλέπουμε μια μετάβαση. Ο Μωυσής πέθανε. Ο ηγέτης που στάθηκε μπροστά, που οδήγησε, που κουβάλησε το βάρος του λαού, δεν υπάρχει πια. Και η εικόνα που σχηματίζεται είναι έντονη: ο Ιησούς του Ναυή κάθεται και πενθεί. Και έρχεται ο Θεός και του λέει κάτι σχεδόν απότομο: «Πέθανε. Έχει φύγει. Σήκω. Πέρασε τον Ιορδάνη».

Δεν μιλάει μόνο σε εκείνον. Λέει: «Εσύ και ολόκληρος ο λαός». Ο Θεός δεν ψάχνει έναν ήρωα. Ξυπνάει έναν λαό. Και κάπου εδώ γεννιέται η ερώτηση που δεν μπορούμε να αποφύγουμε: Ποιος είναι ο δικός σου “Μωυσής”; Ποια είναι η σκιά πίσω από την οποία κρύβεσαι; Τι σε κρατάει στην πολυθρόνα, ενώ η υπόσχεση είναι μπροστά;

Ο Ιησούς του Ναυή δεν γεννήθηκε στρατηγός. Γεννήθηκε σκλάβος. Ένιωσε το μαστίγιο, περπάτησε την έρημο, είδε το μάννα να πέφτει, είδε τη θάλασσα να ανοίγει. Όταν ο Μωυσής του είπε να πάει στη μάχη, δεν είχε εκπαίδευση. Εκεί έγινε η εκπαίδευσή του. Δεν γεννήθηκε έτοιμος. Έγινε στην πορεία, μέσα από πίστη.

Και όταν ο Θεός του λέει «γίνε ισχυρός και ανδρείος», το λέει τρεις φορές. Όχι επειδή δεν έχει αποδείξει τίποτα. Αλλά επειδή η συνέχεια δεν θα είναι εύκολη. Ισχυρός δεν σημαίνει μόνο δυνατός· σημαίνει να σταθείς στην εξουσία που σου έχει δοθεί. Ανδρείος σημαίνει θάρρος και τόλμη. Να μιλήσεις. Να σταθείς. Να περπατήσεις.

Και έπειτα έρχεται το πιο κοφτό σημείο: «Πότε;» Η απάντηση δεν είναι “κάποτε”. Δεν είναι “όταν ωριμάσω”, ούτε “όταν νιώσω έτοιμος”. Είναι τώρα. Αν νομίζεις ότι τελείωσες, κάνεις λάθος. Τώρα ξεκινάς. Αν νομίζεις ότι είσαι πολύ μικρός, κάνεις λάθος. Τώρα είναι η ώρα. Αν είσαι μικρός, πιάσου από κάποιον μεγαλύτερο. Αν είσαι μεγάλος, βρες έναν μικρό να τον στηρίξεις. Κοίτα γύρω σου. Πού υπάρχει ανάγκη;

Η εκζήτηση δεν είναι μια απλή προσευχή. Δεν είναι “Κύριε άκουσέ με” και συνεχίζω όπως πριν. Εκζήτηση είναι να παίρνω ό,τι έχω και δεν έχω, σχέδια, όνειρα, βάρη, απογοητεύσεις και να τα βάζω στα χέρια Του. Και μετά να κάνω ένα βήμα πίσω και να πω: «Τα δικά Σου σχέδια θέλω. Οδήγησέ με».

Ο εχθρός χαίρεται όταν μένουμε στην πολυθρόνα. Όταν πενθούμε αυτό που πέρασε. Όταν κρυβόμαστε πίσω από σκιές. Όταν φοβόμαστε να μιλήσουμε για τον Χριστό ή να χρησιμοποιήσουμε τα χαρίσματα που μας έδωσε. Και όλα αυτά έχουν ένα όνομα: έλλειψη πίστης.

Η υπόσχεση δεν είναι μελλοντική. Η γη έχει ήδη δοθεί. Το ερώτημα δεν είναι αν ο Θεός θα κάνει κάτι. Το ερώτημα είναι αν εμείς θα σηκωθούμε.

Τώρα είναι η ώρα.