Τα νέα μας.

Υπάρχουν αμαρτίες που φαίνονται αμέσως και υπάρχουν και άλλες που κρύβονται εύκολα πίσω από μια “απλή κουβέντα”. Το κουτσομπολιό είναι μία από αυτές.

Συχνά δεν το βλέπουμε σαν κάτι σοβαρό. Το θεωρούμε μια μικρή υπερβολή, ένα σχόλιο της στιγμής, κάτι που “δεν έγινε και τίποτα”. Όμως ο λόγος του Θεού το αντιμετωπίζει πολύ πιο σοβαρά. Γιατί πίσω από την καταλαλιά και τους ψιθυρισμούς δεν υπάρχει απλώς μια κακή συνήθεια· υπάρχει μια καρδιά που παύει να λειτουργεί με αγάπη.

Ο απόστολος Παύλος, γράφοντας στους Κορινθίους, αναφέρει ανάμεσά τους έριδες, ζηλοτυπίες, θυμούς, καταλαλιές και ψιθυρισμούς. Και το συγκλονιστικό είναι ότι όλα αυτά δεν τα γράφει σε ανθρώπους που δεν ήξεραν τον Χριστό, αλλά σε πιστούς. Αυτό σημαίνει ότι ακόμη και μέσα στην εκκλησία μπορεί να ανοίξει μια πόρτα που φέρνει διχόνοια, πίκρα και απομάκρυνση από το θέλημα του Θεού.

Το πρόβλημα με το κουτσομπολιό είναι ότι σπάνια μένει εκεί που ξεκίνησε. Μια μικρή παρατήρηση γίνεται κρίση. Μια κρίση γίνεται ιστορία. Και μια ιστορία γίνεται τραύμα σε ψυχές. Γι’ αυτό και η Γραφή μας καλεί όχι απλώς να αποφεύγουμε τον “σάπιο λόγο”, αλλά να μιλάμε με τρόπο που να οικοδομεί “κατά την ανάγκη”, ώστε να δίνει χάρη σε αυτούς που ακούνε.

Αυτό είναι το πραγματικό κριτήριο:

Ο λόγος μου βοηθά; Οικοδομεί; Θεραπεύει; Στηρίζει;

Ή απλώς μεταφέρει κάτι που πληγώνει, μπερδεύει και σκορπίζει;

Η εντολή του Χριστού είναι ξεκάθαρη:

«Να αγαπάτε ο ένας τον άλλον, όπως εγώ σας αγάπησα.»

Δεν υπάρχει χώρος εδώ για διπλό λόγο, για ψιθύρους, για κρυφές κουβέντες που διαβρώνουν σχέσεις. Όταν αγαπώ αληθινά, δεν εκθέτω τον αδελφό μου. Αν υπάρχει πρόβλημα, προσεύχομαι. Αν υπάρχει αδυναμία, βοηθάω. Αν υπάρχει ανάγκη, οικοδομώ.

Το θέμα δεν είναι απλώς να “μην λέμε άσχημα πράγματα”. Το θέμα είναι να αφήσουμε το Πνεύμα το Άγιο να αγγίξει τον τρόπο που μιλάμε, τον τρόπο που σκεφτόμαστε και τον τρόπο που στεκόμαστε απέναντι στους άλλους.

Γιατί στο τέλος, ο λόγος μας φανερώνει την καρδιά μας.