Τα νέα μας.

«Ακόμα κι αν δεν το κάνεις, Κύριε, εγώ πάλι θα Σε εμπιστεύομαι.»

Ζούμε σε μια εποχή που συχνά συνδέουμε την πίστη με τα άμεσα αποτελέσματα. Προσευχόμαστε και περιμένουμε άμεση απάντηση. Ζητάμε ένα θαύμα και περιμένουμε να συμβεί τώρα. Και όταν αυτό δεν γίνεται, πολλές φορές αναρωτιόμαστε:

«Μήπως δεν έχω αρκετή πίστη;»
«Μήπως ο Θεός με ξέχασε;»
«Μήπως απέτυχα;»

Όμως η Γραφή παρουσιάζει μια διαφορετική εικόνα.

Στην προς Εβραίους επιστολή διαβάζουμε για ανθρώπους πίστης που δεν είδαν πάντα άμεσες νίκες. Άνθρωποι που διώχθηκαν, υπέφεραν, στερήθηκαν, δοκιμάστηκαν και παρέμειναν πιστοί μέχρι το τέλος.

Η θριαμβεύουσα πίστη δεν είναι μόνο η πίστη που βλέπει θαύματα.

Είναι η πίστη που αντέχει όταν τα θαύματα αργούν.

Όταν η ζωή μοιάζει με Μεγάλη Παρασκευή

Υπάρχουν περίοδοι στη ζωή μας που μοιάζουν με τη Μεγάλη Παρασκευή.

Περίοδοι πόνου.
Περίοδοι απώλειας.
Περίοδοι αβεβαιότητας.

Είναι οι στιγμές που κοιτάζουμε γύρω μας και όλα φαίνονται χαμένα.

Οι μαθητές του Ιησού βίωσαν ακριβώς αυτό. Είδαν τον Διδάσκαλό τους να σταυρώνεται και πίστεψαν πως όλα τελείωσαν.

Όμως η ιστορία δεν τελείωσε την Παρασκευή.

Ούτε το Σάββατο.

Η Κυριακή ερχόταν.

Το πρόβλημα πολλές φορές είναι ότι βγάζουμε συμπεράσματα ενώ ο Θεός δεν έχει ολοκληρώσει ακόμη το έργο Του.

Είμαστε χωμάτινα σκεύη

Ο απόστολος Παύλος γράφει:

«Έχουμε αυτόν τον θησαυρό μέσα σε χωμάτινα σκεύη.»

Ο Θεός δεν επέλεξε τέλειους ανθρώπους.

Δεν επέλεξε ανθρώπους χωρίς φόβους, αμφιβολίες ή αδυναμίες.

Επέλεξε ανθρώπους εύθραυστους.

Ανθρώπους που κουράζονται.
Ανθρώπους που φοβούνται.
Ανθρώπους που πολλές φορές θέλουν να τα παρατήσουν.

Αλλά μέσα σε αυτά τα χωμάτινα σκεύη έβαλε τον θησαυρό Του.

Την παρουσία Του.
Τη χάρη Του.
Τη δύναμή Του.

Γιατί θέλει να φανεί ότι η νίκη προέρχεται από Εκείνον και όχι από εμάς.

Η μεγαλύτερη μάχη γίνεται στο μυαλό

Πολλές φορές ο μεγαλύτερος εχθρός μας δεν είναι οι περιστάσεις.

Είναι οι σκέψεις μας.

«Δεν τα κατάφερες.»
«Απέτυχες.»
«Κανείς δεν σε εκτιμά.»
«Ο Θεός τελείωσε μαζί σου.»

Αυτές οι φωνές γίνονται όλο και πιο δυνατές όταν μένουν κρυφές.

Γι’ αυτό είναι σημαντικό να φέρνουμε τους φόβους μας στο φως.

Να τους ονομάζουμε.
Να τους εξομολογούμαστε στον Θεό.
Να τους μοιραζόμαστε με ώριμους ανθρώπους πίστης.

Πολλές φορές, όταν εκφράζουμε αυτό που μας βασανίζει, συνειδητοποιούμε ότι δεν είναι αλήθεια αλλά ένας φόβος που μεγάλωσε μέσα στη σιωπή.

Κοιτάζοντας τον Ιησού

Η θριαμβεύουσα πίστη έχει ένα μυστικό:

Δεν κοιτάζει τις περιστάσεις.

Κοιτάζει τον Χριστό.

Ο Ιησούς δεν θριάμβευσε αποφεύγοντας τον σταυρό.

Θριάμβευσε περνώντας μέσα από αυτόν.

Υπέφερε.
Πόνεσε.
Ταπεινώθηκε.

Και όμως δεν εγκατέλειψε τον δρόμο που είχε μπροστά Του.

Η Ανάσταση ήρθε επειδή προηγήθηκε ο Σταυρός.

Έτσι και στη ζωή μας.

Πολλές φορές ο Θεός δεν μας βγάζει αμέσως από τη δοκιμασία.

Μας δίνει όμως τη δύναμη να περάσουμε μέσα από αυτήν.

Η πίστη που θριαμβεύει

Η πίστη που θριαμβεύει δεν είναι η πίστη που δεν έχει ερωτήσεις.

Είναι η πίστη που συνεχίζει να εμπιστεύεται τον Θεό ενώ έχει ερωτήσεις.

Δεν είναι η πίστη που δεν πονά.

Είναι η πίστη που επιλέγει να μείνει κοντά στον Χριστό μέσα στον πόνο.

Δεν είναι η πίστη που βλέπει πάντα άμεσα αποτελέσματα.

Είναι η πίστη που συνεχίζει να περπατά ακόμα κι όταν δεν βλέπει το τέλος της διαδρομής.

Και όταν έρθει η Κυριακή της Ανάστασης, όταν ο Θεός ολοκληρώσει το έργο Του, τότε θα μπορούμε να κοιτάξουμε πίσω και να πούμε:

«Κύριε, δεν καταλάβαινα τον δρόμο, αλλά Εσύ ήσουν πιστός σε κάθε βήμα.»

Γιατί η αληθινή νίκη δεν είναι απλώς να βγούμε από τη δοκιμασία.

Η αληθινή νίκη είναι να βγούμε από αυτήν κρατώντας ακόμη το χέρι του Χριστού.