Ο Θεός δεν θέλει απλώς τη λατρεία σου. Θέλει εσένα.

Υπάρχει μια μεγάλη διαφορά ανάμεσα στη θρησκεία και στη σχέση.

Η θρησκεία ασχολείται με το τι κάνω.
Η σχέση ασχολείται με το ποιον αγαπώ.

Πολλές φορές οι άνθρωποι πιστεύουμε ότι όσο περισσότερα κάνουμε για τον Θεό, τόσο πιο κοντά Του βρισκόμαστε. Προσευχόμαστε, νηστεύουμε, υπηρετούμε, συμμετέχουμε σε εκκλησιαστικές δραστηριότητες και θεωρούμε ότι όλα αυτά από μόνα τους είναι η απόδειξη μιας ζωντανής πνευματικής ζωής.

Όμως στον Ησαΐα 58 ο Θεός απευθύνεται σε έναν λαό που έκανε όλα τα «σωστά» θρησκευτικά πράγματα, αλλά είχε χάσει το σημαντικότερο: τη σχέση μαζί Του.

Ο Θεός δεν τους διορθώνει στον τρόπο που νήστευαν.
Δεν τους εξηγεί πόσες ώρες πρέπει να απέχουν από το φαγητό.
Δεν τους δίνει έναν καλύτερο θρησκευτικό τύπο.

Αντίθετα, τους αποκαλύπτει την καρδιά Του.

«Τότε θα κράζεις και ο Κύριος θα απαντάει. Θα φωνάζεις κι Εκείνος θα λέει: Να, εδώ είμαι Εγώ.»

Τι συγκλονιστική εικόνα!

Συνήθως μέσα στη Γραφή βλέπουμε τον Θεό να καλεί και τον άνθρωπο να απαντά: «Να με, Κύριε».

Εδώ συμβαίνει το αντίθετο.

Ο άνθρωπος φωνάζει και ο Θεός απαντά:

«Να, εδώ είμαι Εγώ.»

Αυτό μας δείχνει πόσο βαθιά επιθυμεί ο Θεός να έχει σχέση με τα παιδιά Του. Όχι μια τυπική, θρησκευτική σχέση, αλλά μια ζωντανή, προσωπική και καθημερινή σχέση αγάπης.

Ο Θεός δεν θέλει απλώς να Του αφιερώνουμε κάποιες ώρες της εβδομάδας.
Δεν θέλει να συμπληρώνουμε μια λίστα πνευματικών υποχρεώσεων.

Μας θέλει κοντά Του.

Μας θέλει κολλημένους επάνω Του, όπως το παιδί στον πατέρα του.
Όπως ο φίλος στον φίλο του.
Όπως δύο άνθρωποι που αγαπιούνται πραγματικά.

Και γι’ αυτό η σχέση μας με τον Θεό δεν μπορεί να είναι ανεξάρτητη από τη σχέση μας με τους ανθρώπους.

Δεν μπορούμε να λέμε ότι αγαπάμε τον Θεό και ταυτόχρονα να ζούμε με κατάκριση, χειραγώγηση, πικρία ή αδιαφορία για τον πλησίον μας.

Ο Θεός ενδιαφέρεται για το πώς φερόμαστε στους ανθρώπους γύρω μας.
Για το πώς μιλάμε.
Για το αν συγχωρούμε.
Για το αν υψώνουμε το δάχτυλο της κατάκρισης ή απλώνουμε το χέρι της αγάπης.

Γιατί η αληθινή πνευματικότητα δεν φαίνεται μόνο στα λόγια μας προς τον Θεό, αλλά και στη στάση μας προς τους ανθρώπους.

Ίσως σήμερα η πιο σημαντική ερώτηση δεν είναι:

«Πόσο θρησκευτικός είμαι;»

Αλλά:

«Πόσο κοντά είμαι πραγματικά στον Θεό;»

Γιατί ο Θεός δεν ψάχνει απλώς ανθρώπους που τηρούν κανόνες.

Ψάχνει ανθρώπους που θέλουν να Τον γνωρίσουν, να Τον αγαπήσουν και να περπατήσουν μαζί Του.

Και σε εκείνους δίνει μια υπέροχη υπόσχεση:

«Θα φωνάζεις κι Εκείνος θα λέει: Να, εδώ είμαι Εγώ.»