Τα νέα μας.

Υπάρχουν στιγμές στη ζωή που η μεγαλύτερη μάχη δεν γίνεται γύρω μας, αλλά μέσα μας. Είναι οι στιγμές που γνωρίζουμε ποιο είναι το θέλημα του Θεού, όμως η καρδιά μας θέλει να ακολουθήσει έναν διαφορετικό δρόμο. Θέλουμε να πάρουμε τον έλεγχο, να προστατεύσουμε τον εαυτό μας, να αποφύγουμε τον πόνο ή να διορθώσουμε μόνοι μας τις καταστάσεις. Κάπως έτσι βρέθηκε και ο Ιησούς στον κήπο της Γεθσημανή. Λίγο πριν οδηγηθεί στον σταυρό, βρέθηκε αντιμέτωπος με τη μεγαλύτερη δοκιμασία της επίγειας ζωής Του. Η αγωνία Του ήταν τόσο μεγάλη, ώστε ο λόγος του Θεού περιγράφει πως ο ιδρώτας Του έγινε σαν θρόμβοι αίματος. Κι όμως, μέσα σε αυτή τη συντριπτική πίεση δεν άφησε τα συναισθήματά Του να καθορίσουν την απόφασή Του.

Η προσευχή Του ήταν απλή αλλά συγκλονιστική: «Πατέρα, αν θέλεις, απομάκρυνε από μένα αυτό το ποτήρι. Όμως όχι το δικό μου θέλημα, αλλά το δικό Σου ας γίνει». Δεν αρνήθηκε τον πόνο που ένιωθε, ούτε έκρυψε την αγωνία Του. Την έφερε μπροστά στον Πατέρα, αλλά στο τέλος επέλεξε να εμπιστευθεί το θέλημά Του περισσότερο από το δικό Του.

Γι’ αυτό λίγο νωρίτερα είχε πει στους μαθητές: «Προσεύχεστε για να μην μπείτε σε πειρασμό». Συνήθως, όταν ακούμε τη λέξη «πειρασμός», σκεφτόμαστε κάποια προφανή αμαρτία. Εκεί όμως ο πειρασμός ήταν κάτι βαθύτερο. Ήταν ο πειρασμός να ακολουθήσει κανείς το δικό του θέλημα αντί για το θέλημα του Θεού. Να πιστέψει ότι ο δικός του δρόμος είναι καλύτερος. Να πάρει ο ίδιος τον έλεγχο.

Αυτόν τον πειρασμό αντιμετωπίζουμε όλοι μας. Όταν τα πράγματα δεν εξελίσσονται όπως περιμέναμε, όταν περνάμε δοκιμασίες που δεν καταλαβαίνουμε ή όταν ο Θεός μας καλεί σε κάτι που έχει κόστος, η πρώτη αντίδραση της καρδιάς μας είναι να προστατευτεί. Να βρει μια πιο εύκολη λύση. Να κάνει τα πράγματα όπως εκείνη νομίζει σωστά. Όμως ο Ιησούς μας δείχνει έναν διαφορετικό δρόμο. Αντί να εμπιστευτεί τη φωνή του φόβου ή της λογικής, έμεινε στην προσευχή μέχρι να μπορέσει να πει με όλη Του την καρδιά: «Όχι το δικό μου θέλημα, αλλά το δικό Σου».

Και αμέσως μετά ο λόγος του Θεού μας αποκαλύπτει κάτι πολύ όμορφο. Δεν λέει ότι ο Πατέρας αφαίρεσε τον σταυρό. Λέει όμως ότι «φάνηκε σ’ Αυτόν ένας άγγελος από τον ουρανό που Τον ενίσχυε». Ο Θεός δεν υποσχέθηκε ότι θα αφαιρεί πάντα τη δυσκολία από τη ζωή μας. Υποσχέθηκε όμως ότι θα μας δίνει τη δύναμη να την περάσουμε όταν αποφασίζουμε να Τον εμπιστευθούμε.

Ίσως τελικά αυτή να είναι η μεγαλύτερη νίκη της πίστης. Όχι να αλλάξουν αμέσως οι συνθήκες, αλλά να αλλάξει η καρδιά μας. Να μάθει να λέει, ακόμη και μέσα στον πόνο: «Κύριε, δεν θέλω να γίνει αυτό που φαίνεται καλύτερο στα μάτια μου. Θέλω να γίνει αυτό που Εσύ γνωρίζεις ότι είναι καλύτερο». Εκεί αρχίζει η πραγματική υπακοή και εκεί ο Θεός συναντά τον άνθρωπο με τη δύναμη και τη χάρη Του.