Τα νέα μας.

«Πώς σε λένε;»

Μια απλή ερώτηση. Κι όμως, πολλές φορές η απάντηση που δίνουμε δεν είναι μόνο το όνομά μας. Είναι η ταυτότητα που έχουμε αποδεχθεί για τον εαυτό μας.

Στο πρώτο κεφάλαιο του Δανιήλ, οι Βαβυλώνιοι δεν άλλαξαν απλώς τη χώρα των τεσσάρων νέων. Δεν άλλαξαν μόνο τη γλώσσα, την εκπαίδευση ή τον τρόπο ζωής τους. Άλλαξαν και τα ονόματά τους.

Δεν ήταν μια τυπική διαδικασία.

Ήταν μια προσπάθεια να αλλάξουν την ταυτότητά τους.

Τα εβραϊκά ονόματα μιλούσαν για τον Θεό:

• Ο Θεός είναι ο κριτής μου.
• Ο Κύριος δείχνει χάρη.
• Ποιος είναι όπως ο Θεός;
• Ο Κύριος βοηθά και σώζει.

Τα νέα ονόματα παρέπεμπαν στους θεούς της Βαβυλώνας.

Ο στόχος ήταν ξεκάθαρος: να ξεχάσουν ποιοι ήταν και σε ποιον ανήκαν.

Κάτι παρόμοιο συμβαίνει και σήμερα.

Ο κόσμος, οι άνθρωποι, οι εμπειρίες, ακόμη και ο ίδιος ο εχθρός προσπαθούν να μας δώσουν μια νέα ταυτότητα.

«Είσαι αποτυχημένος.»

«Δεν αξίζεις.»

«Δεν είσαι αρκετός.»

«Δεν αλλάζεις ποτέ.»

Το πρόβλημα δεν είναι μόνο ότι τα ακούμε.

Το πρόβλημα είναι όταν αρχίζουμε να τα πιστεύουμε.

Η πιο δυνατή στιγμή της ιστορίας έρχεται όταν οι τρεις νέοι μπαίνουν στο καμίνι.

Εκεί γίνεται μια όμορφη πνευματική εικόνα.

Μέσα στη φωτιά δεν μπαίνουν ο Ανανίας, ο Μισαήλ και ο Αζαρίας.

Μπαίνουν ο Σεδράχ, ο Μισάχ και ο Αβδενεγώ.

Δηλαδή μπαίνουν τα ονόματα που τους επέβαλε η Βαβυλώνα.

Και μέσα στη φωτιά καίγεται ό,τι δεν ήταν από τον Θεό.

Όχι οι ίδιοι.

Τα δεσμά τους.

Το ψεύτικο όνομα.

Η ψεύτικη ταυτότητα.

Η φωτιά δεν ήρθε για να τους καταστρέψει.

Ήρθε για να αποδείξει ποιοι πραγματικά ήταν.

Έτσι λειτουργεί πολλές φορές και ο Θεός στις δοκιμασίες μας.

Το καμίνι δεν είναι πάντα τιμωρία.

Μπορεί να γίνει ο τόπος όπου καίγονται τα ψέματα που πιστέψαμε για τον εαυτό μας.

Εκεί ανακαλύπτουμε ότι δεν είμαστε αυτό που είπαν οι άλλοι.

Δεν είμαστε οι αποτυχίες μας.

Δεν είμαστε τα λάθη μας.

Δεν είμαστε οι κατηγορίες που κουβαλάμε χρόνια.

Είμαστε αυτό που λέει ο Θεός για εμάς.

Παιδιά Του.

Εκλεκτοί.

Άγιοι.

Φίλοι Του.

Και ίσως η πιο σημαντική προσευχή που μπορούμε να κάνουμε σήμερα είναι μία:

«Κύριε… πώς με λες; Ποιο είναι το όνομα που Εσύ έχεις για μένα;»

Γιατί όταν ακούσουμε τη φωνή Του, κάθε άλλο όνομα χάνει τη δύναμή του.