Τα νέα μας.

Όταν ακούμε ένα κήρυγμα γύρω από το «δίνω», το μυαλό μας πηγαίνει σχεδόν αυτόματα στα χρήματα. Σκεφτόμαστε την εισφορά, την προσφορά ή όσα μπορούμε να διαθέσουμε υλικά. Ο Ιησούς, όμως, όταν μιλά για το δίδον, το τοποθετεί μέσα σε ένα πολύ ευρύτερο πλαίσιο, το οποίο αγγίζει ολόκληρη τη στάση μας απέναντι στη ζωή και στους ανθρώπους.

Στο Ευαγγέλιο του Λουκά διαβάζουμε:
«Να μην κρίνετε και δεν θα κριθείτε. Να μην καταδικάζετε και δεν θα καταδικαστείτε. Να συγχωρείτε και θα συγχωρηθείτε. Να δίνετε και θα σας δοθεί» (Λουκάς 6:37-38).

Μέσα σε λίγες γραμμές, ο Ιησούς μιλά για την κρίση, την καταδίκη, τη συγχώρεση και το δόσιμο. Δεν πρόκειται για τέσσερα άσχετα θέματα, αλλά για τέσσερις εκφράσεις της ίδιας καρδιάς. Μιας καρδιάς που μπορεί είτε να κλείνεται και να μικραίνει είτε να ανοίγεται, να πλαταίνει και να αφήνει τη χάρη του Θεού να περνά μέσα από αυτήν.

Οι δυσκολίες της ζωής έχουν συχνά την τάση να μας κάνουν πιο κλειστούς. Όταν πληγωθούμε, απογοητευτούμε ή αισθανθούμε ότι μας αδίκησαν, η πρώτη μας αντίδραση είναι να προστατεύσουμε τον εαυτό μας. Κλείνουμε τη βρύση της συγχώρεσης, απομακρυνόμαστε από τους ανθρώπους, κρίνουμε πιο εύκολα και δίνουμε όλο και λιγότερα από την καρδιά, τον χρόνο ή τα υπάρχοντά μας.

Χωρίς να το καταλάβουμε, η ψυχή αρχίζει να συρρικνώνεται.

Ο Ιησούς μάς καλεί να ακολουθήσουμε τον αντίθετο δρόμο. Δεν μας καλεί να αγνοήσουμε τον πόνο ή να προσποιηθούμε ότι δεν συνέβη τίποτα. Μας καλεί, όμως, να μην επιτρέψουμε στον πόνο να καθορίσει το μέγεθος της καρδιάς μας. Να μη γίνουμε άνθρωποι που κρατούν συνεχώς, που φοβούνται να συγχωρήσουν, που δυσκολεύονται να εμπιστευτούν και που θεωρούν ότι θα χάσουν κάτι κάθε φορά που προσφέρουν.

Το δίδον είναι ένας τρόπος ζωής που ξεκινά από τον ίδιο τον Θεό. «Επειδή με τέτοιο τρόπο αγάπησε ο Θεός τον κόσμο, ώστε έδωσε τον Υιό Του τον μονογενή» (Ιωάννης 3:16). Ο Θεός δεν απέδειξε την αγάπη Του μόνο με λόγια. Έδωσε. Και το έκανε χωρίς να περιμένει πρώτα να αποδείξουμε ότι το αξίζουμε.

Η αληθινή αγάπη, άλλωστε, δεν καθορίζεται από όσα περιμένουμε να λάβουμε, αλλά από όσα είμαστε πρόθυμοι να προσφέρουμε. Δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν όρια ούτε ότι πρέπει να επιτρέπουμε στους ανθρώπους να μας πληγώνουν ξανά και ξανά. Σημαίνει ότι δεν αφήνουμε την πικρία να μας στερήσει την ικανότητα να αγαπάμε, να συγχωρούμε, να ενθαρρύνουμε και να ευλογούμε.

Γι’ αυτό και ο Ιησούς λέει πως «με το ίδιο μέτρο με το οποίο μετράτε, θα αντιμετρηθεί σε εσάς». Δεν πρόκειται για έναν τρόπο να αγοράσουμε την εύνοια του Θεού. Η αγάπη και η χάρη Του δεν πωλούνται και δεν εξαγοράζονται. Πρόκειται για μια πνευματική αρχή που διαμορφώνει τη ζωή μας: αυτό που αφήνουμε να κυλήσει μέσα από εμάς δημιουργεί χώρο ώστε να κινηθεί η χάρη του Θεού και προς εμάς.

Όταν προσφέρουμε συγχώρεση, η καρδιά μας ελευθερώνεται από την πικρία. Όταν σταματούμε να καταδικάζουμε, παύουμε να ζούμε με το βάρος του να αποφασίζουμε ποιος αξίζει και ποιος όχι. Όταν δίνουμε χρόνο, φροντίδα, λόγια ενθάρρυνσης ή υλικά αγαθά, δεν μικραίνει η ζωή μας. Αντίθετα, πλαταίνει.

Ακόμη και τα χρήματα αποτελούν μέρος αυτής της πραγματικότητας, επειδή δεν είναι κάτι αποκομμένο από τη ζωή μας. Κάθε ποσό που αποκτούμε αντιπροσωπεύει χρόνο, κόπο, ενέργεια και ένα μέρος της καθημερινότητάς μας. Όταν δίνουμε από αυτά που έχουμε, δεν προσφέρουμε απλώς ένα υλικό αντικείμενο. Προσφέρουμε ένα κομμάτι από τον χρόνο και τη ζωή μας.

Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι δίνουμε για να πάρουμε περισσότερα ή ότι μετατρέπουμε τον Θεό σε μια συναλλαγή. Ο Θεός δεν εξαγοράζεται. Το δόσιμο είναι πράξη εμπιστοσύνης, υπακοής και ελευθερίας. Είναι η απόφαση να μη ζήσουμε με κλειστή γροθιά και κλειστή καρδιά.

Ο Θεός δεν θέλει η ψυχή μας να ζαρώσει κάτω από την πίεση όσων έχουμε περάσει. Δεν θέλει να γίνουμε άνθρωποι που κρατούν λογαριασμό για κάθε προσβολή, κάθε απογοήτευση και κάθε τι που προσέφεραν χωρίς να ανταμειφθούν. Θέλει να μας μάθει τον δικό Του δρόμο, έναν δρόμο στον οποίο η καρδιά μεγαλώνει καθώς δίνει.

Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι μόνο πόσα χρήματα προσφέρουμε. Είναι πόσο χώρο αφήνουμε στη ζωή μας για να αγαπήσουμε, να συγχωρήσουμε, να ευλογήσουμε, να ενθαρρύνουμε και να υπηρετήσουμε.

Γιατί το πραγματικό κλειδί δεν είναι να κρατάμε όλο και περισσότερα.

Το κλειδί είναι να μάθουμε να δίνουμε.